หลินชิงเวยย้ายตัวเด็กน้อยกลับไปยังเรือนพักของนาง หมัวมัวอาวุโสได้รับคำสั่งให้ออกมาส่งนางด้วยตนเอง เพื่อแสดงให้สตรีที่กำลังจ้องตาเป็นมันเหล่านั้นไม่กล้ามาตบตีกับพวกนางโดยง่าย
หมัวมัวอาวุโสไม่ได้มีท่าทีเย็นชาเหมือนเมื่อแรกพบกัน นางได้เห็นกับตาตนเองว่าหลินชิงเวยสามารถช่วยชีวิตเด็กน้อยที่กำลังจะตายกลับมาได้ ในใจย่อมต้องบังเกิดความศรัทธาขึ้นสักสองส่วน หมัวมัวอาวุโสกล่าวว่า “ข้าคงส่งเจ้าเพียงเท่านี้ นายท่านสั่งไว้แล้ว ต่อไปหากเจ้ามีความจำเป็นอะไรยาสมุนไพรในสวนสมุนไพรให้เจ้ามาเก็บไปใช้ได้”
หลินชิงเวยค่อยๆ หันหน้ากลับมายอบกายลง “ขอบคุณนายท่านของท่านแทนข้าด้วยเจ้าค่ะ”
ฮ่องเต้น้อย เซียวจิ่น กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องทรงพระอักษร สีหน้าของเขาปรากฏให้เห็นความซีดขาวของผู้ที่มีอาการเจ็บป่วยอยู่หลายส่วน ใบหน้านั้นยังคงงดงามประดุจหยกสลัก คิ้วเข้มดวงตาเป็นประกาย ถือเป็นเด็กชายรูปงามหล่อเหลาคนหนึ่ง เชื่อว่าต่อไปเมื่อเขาเติบใหญ่ขึ้นจะต้องเป็นบุรุษองอาจที่ไม่ธรรมดา เพียงแต่เวลานี้เขานั่งอยู่บนเก้าอี้รถเข็น ขาทั้งคู่ของเขาห้อยตกลงมาทำให้ดูไปแล้วสงบนิ่งอย่างยิ่ง ในห้องทรงพระอักษรไม่ได้มีเพียงเขาคนเดียว ด้านข้างยังมีบุรุษอีกคนหนึ่งนั่งอยู่ด้วย
บุรุษผู้นั้นสวมอาภรณ์ผ้าไหมสีม่วง เขามีช่วงบ่าไหล่ที่กว้างและเอวสอบ รูปร่างสูงเพรียวสมส่วน ปกคอเสื้อที่พับอยู่นั้นได้รับการดูแลอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เส้นผมสีด
