ำขลับนั้นถูกหยกชิ้นหนึ่งรวบตรึงไว้ด้านหลัง มีเส้นผมส่วนหนึ่งตกลงมาระไปตามด้านข้างของใบหน้า ทำให้เค้าโครงรูปหน้าของเขายิ่งเพิ่มความน่ามองขึ้นอีก
แม้เขาจะนั่งอยู่ด้านข้างเงียบๆ ในมือถือตำราเล่มหนึ่ง มืออีกข้างหนึ่งแตะปลายคางเบาๆ เรียบง่ายและสงบยิ่ง แต่ดูแล้วเขาก็ยังมีรูปร่างสูงใหญ่อยู่นั่นเอง
คิ้วของเขาพาดเฉียงขึ้นหาไรผม ดวงตาทั้งคู่นั้นเรียวยาวชัดเจน เป็นดวงตาหงส์ที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์คู่หนึ่ง นัยน์ตาขาวและดำขลับนั้นตัดกันชัดเจนไม่หวั่นไหวต่อสิ่งใดๆ เมื่อเขามีสายตาอ่อนโยนเช่นเวลานี้ คือความงดงามดุจภาพวาดภาพหนึ่ง เมื่อดวงตาของเขากลายเป็นความคมปลาบเย็นชา นั่นทำให้ผู้คนรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจ
เขาก็คือ เซ่อเจิ้งอ๋อง ของราชวงศ์ปัจจุบัน เซียวเยี่ยน เสด็จอาแท้ๆ ของเซียวจิ่น
ดังนั้น เซียวจิ่นจึงให้ความเคารพนับถือเขาเช่นนี้ ทั้งยังเกรงกลัวเขา
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเรื่องที่มิอาจตัดสินใจได้ เซียวจิ่นมักจะมีความเคยชินที่จะขอความเห็นจากเขา
ทว่าวันนี้ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเซียวเยี่ยน ตำราในมือนั้นไม่ได้พลิกเปิดเนิ่นนาน นัยน์ตาดำสนิทราวกับน้ำหมึกทั้งคู่ของเขาตกอยู่บนตำรา ทว่าเนิ่นนานไม่มีการเคลื่อนไหวราวกับเขากำลังใจลอย ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่เช่นกัน
แต่นี่เป็นเรื่องน่าประหลาดนี่นา
น่าประหลาดจริงๆ
น่าประหลาดอย่างยิ่ง
ไม่น่าเชื่อว่าเซ่อเจิ้งอ๋องจะมีช่วงเวลาที่ใจคอไม่อยู่กับเนื้อกั
