ชาติที่แล้วมือของหลินชิงเวยถือมีดผ่าตัด นั่นเป็นมีดผ่าตัดที่ใช้เพื่อช่วยชีวิตมนุษย์ เวลานี้ในมือของนางคือไม้กระบอง เป็นสิ่งของที่นำมาทำร้ายผู้อื่น หญิงสาวสองคนก่อนหน้านี้ที่ถูกนางตีนั้นยังมีความปรานีอยู่บ้าง ด้วยนางยังมิได้ถูกบีบบังคับให้อับจนหนทางเช่นนี้ ทว่าเวลานี้นางถูกบีบคั้นจนไร้ทางเลือก อวัยวะส่วนใดบ้างในร่างกายของคนเราที่ถูกโจมตีอย่างง่ายดายเพียงครั้งเดียวนางย่อมรู้ดีที่สุด
ทว่าการทะเลาะวิวาทนี้ยังมิได้ดำเนินไปถึงขั้นต่างฝ่ายต่างลงไม้ลงมือ ไม่รู้ว่ามีการมาถึงของใครบางคน บรรยากาศในเหตุการณ์นั้นพลันเปลี่ยนผัน หมัวมัวอาวุโสอายุราวๆ สามสี่สิบปีนางหนึ่งปรากฏกายขึ้นที่นี่ สายตาอันคมปลาบนั้นกวาดผ่านร่างของหลินชิงเวยราวกับมีดเล่มหนึ่ง แล้วค่อยหันไปมองบรรดาหญิงสาวเหล่านั้น หญิงสาวเหล่านั้นพลันอยู่ในกฎในเกณฑ์ขึ้นมาทันที
หมัวมัวอาวุโสกล่าว “ทำอะไรกัน นี่รวมหัวกันมาทะเลาะวิวาทใช่หรือไม่?! เจ้านายของพวกเจ้าไม่รังเกียจที่จะต้องตีคนให้ตายเพิ่มสักคนสองคนเพื่อนำมาปรุงโอสถหรอกนะ ยังไม่รีบแยกย้ายกันอีก”
คนทั้งหมดแยกย้ายกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง หมัวมัวอาวุโสส่งสัญญาณให้หญิงสาวแรกรุ่นสองคนที่ติดตามข้างกายนางมา “นำร่างของสามคนนี้ไปทำให้เป็นน้ำศพเพื่อเป็นปุ๋ยให้กับโอสถของนายท่านเถิด”
หลินชิงเวยก้าวขึ้นไปขวางหน้าร่างของเด็กน้อย หมัวมัวอาวุโสมองนาง นางกล่าวอย่างหนักแน่นว่า “นางยังไม่ตาย นางยังมีโอ
