์ของชายโฉด การมีชีวิตอยู่ของนางก็คือบาปอย่างหนึ่งไม่สู้ตีให้ตายไปเสียจะดีกว่า!”
เด็กน้อยที่ฟุบอยู่บนพื้นเป็นเวลาเนิ่นนาน ในที่สุดก็มีปฏิกิริยาตอบโต้ นางไอเบาๆ ทว่ากลับกระอักเลือดออกมาสองคำ นางยืนกรานอย่างอ่อนแรงว่า “ห้ามพวกเจ้าด่าทอมารดาของข้า…”
หลินชิงเวยเลิกคิ้วน้อยๆ ทว่าสายตาของนางเต็มไปด้วยความกดดันบีบคั้นผู้คน “เช่นนั้นพวกเจ้าเล่าเข้ามาได้อย่างไร? พวกเจ้าเข้ามาอย่างบริสุทธิ์ผุดผ่องไร้ซึ่งความผิดอันใด? หากไร้ซึ่งความผิด แล้วเข้ามาในตำหนักเย็นเพื่ออะไรกัน?”
อีกฝ่ายทั้งอับอายและโกรธแค้น “เจ้านับเป็นสิ่งของอะไรได้! มีไม้กระบองแล้วก็ถือดีใหญ่โตโอ้อวดแล้วใช่หรือไม่ ไปหยิบไม้กระบองมา!”
ดูเหมือนละครทะเลาะวิวาทฉากนี้จำต้องลงเอยเช่นนี้เสียแล้วคือไม่อาจไม่ลงมือวิวาทกัน สตรีเหล่านั้นแทบจะทนรอไม่ไหวที่จะสั่งสอนหลินชิงเวย จึงหันกลับไปหาไม้กระบอง เมื่อเป็นเช่นนี้เท่ากับหลินชิงเวยเพียงคนเดียวต้องเผชิญหน้ากับคนทั้งกลุ่ม ดูเหมือนโอกาสชนะแทบจะไม่มี
นางรู้สึกกลัดกลุ้มกับการกระทำวู่วามของตนอยู่บ้าง ที่วู่วามมิใช่ด้วยเหตุการณ์ตรงหน้า ต่อให้นางต้องเลือกอีกครั้งนางยังคงเลือกที่จะก้าวออกมา แต่นางคงไม่สั่งสอนสตรีนางนั้นในเวลาที่ตนเองเพิ่งจะปีนขึ้นมาจากบ่อน้ำเมื่อสายวันนี้
เช่นนั้นไม่เพียงไม่ได้ช่วยเหลือเด็กน้อยคนนี้ กลับเป็นการทำร้ายนางเสียอีก
เวลานั้นเด็กน้อยคนนั้นหันกลับไปแล้ววิ่งหนีด้วยความหวาดกลัว
