ห้จิตใจของมนุษย์เราร้อนรุ่มอย่างยากที่จะสงบลงได้
ต่อให้หลินชิงเวยพูดมากกว่านี้ก็ไม่มีประโยชน์ นางจึงได้แต่ร้องไห้กระซิกพูดจาวิงวอนไม่หยุด แสดงด้านที่อ่อนแอที่สุดของตนออกมาได้อย่างไร้ที่ติ ให้คนข้างบนเห็นแล้วรู้สึกหมดความสนใจต่อนาง
นับแต่หลินชิงเวยเข้ามาที่นี่ก็ไม่ได้อยู่ร่วมอาศัยกับพวกนาง พวกนางยังคิดว่าหลินชิงเวยแตกต่างจากตน ยามนี้กลับต้องตกอับมาอยู่ในสภาพเช่นนี้ จึงได้แต่ร้องไห้กระซิกเพื่อวิงวอนให้ละเว้นโดยปราศจากการดิ้นรนและต่อต้านใดๆ ทำให้ทุกคนต่างรู้สึกหมดสนุก
เมื่อยืนอยู่ริมบ่อน้ำครู่หนึ่งสตรีเหล่านั้นค่อยๆ แยกย้ายจากไปทีละคนๆ ไม่มีใครใส่ใจนาง และไม่มีใครคิดจะดึงนางขึ้นมาจากบ่อน้ำ
รอกระทั่งบริเวณบ่อน้ำไม่เหลือคนแม้แต่คนเดียว หลินชิงเวยจึงค่อยๆ หยุดร่ำไห้ สีหน้าของนางสงบนิ่ง บนใบหน้านางไม่เห็นความเจ็บช้ำน้ำใจหรือช่วยเหลือตัวเองไม่ได้แม้แต่น้อย นางยกปลายนิ้วขาวผ่องราวกับไข่มุกขึ้นเช็ดน้ำตาจากหางตาทั้งคู่
แสดงละครประเภทนี้ นางไม่ต้องเสียเวลาคิดบทละครด้วยซ้ำ
หลินชิงเวยรออยู่ในน้ำครู่หนึ่ง กระทั่งข้างบนเงียบสงบ นางจึงค่อยๆ ยื่นมือไปจับเชือกเส้นนั้น รอกที่ผูกอยู่กับเชือกค่อยๆ เคลื่อนไหว กระทั่งสุดปลายเชือกจึงหยุดลง
