ช่นนี้? ข้าทำผิดอะไรกันแน่ เหตุใดต้องทำกับข้าเช่นนี้?” พูดแล้วนางก็ร่ำไห้ด้วยท่าทีอ่อนแอ ด้วยบทละครของนางเอกในนวนิยายคลาสสิคของฉยงเหยาจึงพูดออกมาได้อย่างไหลลื่น เหมาะสมอย่างยิ่งที่จะนำมาใช้ในสถานการณ์ที่ต้องการแสดงความอ่อนแอ
บรรดาสตรีทั้งหลายที่รอดูละครอยู่ข้างบนล้วนพอใจยิ่งยวด ผลลัพธ์เช่นนี้คือสิ่งที่พวกนางต้องการ
มีคนพูดอยู่ข้างบนว่า “หญิงต่ำช้า เจ้ามีความสามารถไปนอนกับบุรุษได้ แต่ไม่มีความสามารถที่จะปีนขึ้นมาเองหรือไร?” เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้นระลอกหนึ่งจากเบื้องบน
หลินชิงเวยกัดริมฝีปาก กล่าวอย่างอับอาย “ทุกคนล้วนอาศัยอยู่ร่วมชายคาเดียวกัน ไม่สมควรที่จะช่วยเหลือเกื้อกูลต่อกันหรือไร?”
“ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน?” หญิงสาวหน้าตาโหดเหี้ยมคนหนึ่งเงยหน้าขึ้นหัวเราะเสียงดังอย่างคลุ้มคลั่ง เสียงหัวเราะที่ได้ยินนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกขู่เข็ญ ทว่ากลับปนเปไปด้วยความสลดหดหู่ที่สัมผัสได้ไม่ง่ายดายนัก นางกล่าวว่า “ขอเพียงเป็นหญิงสาวที่ถูกส่งเข้ามา ล้วนเป็นหญิงสาวที่ถูกทอดทิ้งแล้วทั้งสิ้น ช่วยเหลือซึ่งกันและกันแล้วจะมีประโยชน์อันใด? พวกเราไม่ได้ทำผิดอะไรมากมาย ถูกขังอยู่ที่นี่ก็คือชั่วชีวิต เจ้าทำผิดกฎของตำหนักในกลับได้รับการละเว้นชีวิต ระหว่างชีวิตของคนเราแตกต่างกันเช่นนี้เอง ทุกคนเข้ามาอย่างไม่เสมอภาคเท่าเทียม ถือดีอย่างไรต้องช่วยเหลือซึ่งกันและกัน?”
ความเคียดแค้นชิงชังที่มีมากมายเกินไป ทำใ
