ช่างเถิด อย่างไรบุรุษผู้นี้ก็ดีกว่าคนก่อนเป็นร้อยเป็นพันเท่า
สีหน้าและแววตาของบุรุษที่ยืนอยู่ข้างเตียงเปลี่ยนเป็นสงบนิ่ง เขาโน้มกายลงมาราวกับคิดจะอุ้มหลินชิงเวยขึ้นมา ดูจากปฏิกิริยาของนางแล้วน่าจะถูกวางยา ยามนี้ต้องคิดหาทางถอนพิษให้กับนางก่อน เรื่องอื่นค่อยมาถามไถ่กันภายหลัง
ทว่าเมื่อมือของเขาสัมผัสถูกผิวอันร้อนระอุของหลินชิงเวย ความร้อนลวกนั้นทำให้เขาหดปลายนิ้วกลับมา ยังไม่ทันได้รอให้เขาดึงมือกลับมาไม่รู้ว่าหลินชิงเวยเอาพละกำลังจากที่ใดจับข้อมือของเขาโดยพลัน ใช้ร่างกายอ่อนปวกเปียกของตนลากเขาขึ้นมาบนเตียง
ชายหนุ่มคาดไม่ถึงอย่างยิ่งจึงถูกลากให้ล้มลงไปโดยไม่ได้ทันได้ป้องกันระวังตัว
หลินชิงเวยชื่นชอบกลิ่นกายเย็นๆ และความอบอุ่นจากร่างกายของเขา ร่างกายที่อ่อนยวบราวกับไร้กระดูกของนางจึงพลิกขึ้นไปทาบทับอยู่บนร่างนั้น…
ม่านสัตตบรรณค่ำคืนวสันต์ ค่อยๆ ขยับปลิวขึ้นพะเยิบพะยาบสองครั้งแล้วค่อยๆ ทิ้งตัวลงมา แสงสว่างจากโคมไฟผ้าไหมในห้องนอนบังเกิดแสงแห่งความอบอุ่นและแสงสลัวสีเหลืองนวล ทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่ประดับอยู่ในห้องบรรทมนั้นดูหรูหราและเหมาะสมอย่างหาใดเปรียบ
กระโปรงของหลินชิงเวยเลื่อนลงสู่เบื้องล่าง ผ้าไหมสีเขียวที่คลุมพาดไหล่ มือเท้าไร้ซึ่งเรี่ยวแรง แม้กระทั่งจะปลดเสื้อผ้าอาภรณ์ของบุรุษก็ทำไม่ได้
ต่อมา ภาพเบื้องหน้าของนางกลับตาลปัตรพลิกคว่ำ ร่างของนางถูกผู้อื่นทาบทับ…
ความเจ็บปวดจากภาวะฉีก
