หลินเสวี่ยหรงเดินออกไปจากตำหนักบรรทมของหลินชิงเวยอย่างเบิกบานใจ
ภายในตำหนักบรรทม เสียงลมหายใจของหลินชิงเวยเปี่ยมไปด้วยความเย้ายวน นางรู้สึกว่าร่างของนางชุ่มไปด้วยเหงื่อ ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างเตียงกลืนน้ำลายลงคออึกหนึ่ง ความงดงามที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทำให้เขาแทบทนไม่ไหวที่จะกระโจนเข้าไปขย้ำนางประดุจจิ้งจอกที่หิวโหย
หลินชิงเวยพยายามประคองสติสัมปชัญญะของตนเอาไว้ “ท่านพ่อของข้าเป็นถึงอัครมหาเสนาบดี คืนนี้หากเจ้ากล้าแตะต้องข้า พรุ่งนี้ข้าจะให้เจ้าตายด้วยวิธีนับหมื่น…”
องครักษ์มีท่าทีหวาดกลัวอยู่บ้าง ทว่าพยายามรวบรวมความกล้าหาญของตน “พรุ่งนี้แม้แต่ตัวเจ้าเองก็ยากจะเอาตัวรอดได้ ไม่ต้องกลัว รอให้เข้าใช้ประโยชน์เจ้าแล้ว ก่อนฟ้าสางในวันรุ่งขึ้นข้าก็ออกไปแล้ว พวกนางย่อมไม่พบอะไร เช่นนี้แล้วบางทีอาจจะไม่มีใครพบว่าเจ้าไม่บริสุทธิ์เสียแล้ว”
องครักษ์ถูกคำพูดของตนเองปลุกระดมจิตใจ หญิงงามอยู่ตรงหน้า เขาย่อมละทิ้งเหตุผลทั้งหมด ขอเพียงรอให้เขาได้ลิ้มลองหญิงงามตรงหน้าก็จากไปทันที เมื่อเป็นเช่นนี้ย่อมไม่มีใครรู้ว่าเขาคือชายชู้
เมื่อคิดได้เช่นนี้ องครักษ์พลันบังเกิดความฮึกเหิม หลินชิงเวยขยับตัวซุกเข้าไปด้านในของเตียงนอน องครักษ์คลานขึ้นมาบนเตียงของนาง สายตาแน่วแน่ที่จ้องมองนางนั้น ทำให้นางตระหนักว่านางหมดสิ้นหนทางที่จะหนีเอาตัวรอดแล้ว
สายตาขององครักษ์ผู้นั้นหิวกระหายอย่างที่สุด เมื่อเขากระโจนเข้าไปจับข้
