ั้นออกไปจากเตียงของนางแล้วมิได้ย้อนกลับมาอีก ความเงียบสงัดในห้องกลายเป็นความประหวั่นพรั่นพรึง
หลินชิงเวยคิดว่าองครักษ์ผู้นั้นจากไปแล้ว จึงพยายามที่จะหรี่ปรือดวงตาที่เต็มไปด้วยเสน่ห์คู่นั้น ละอองน้ำชั้นหนึ่งที่ฉาบอยู่บนดวงตาคู่นั้นเปี่ยมด้วยความเย้ายวน เสื้อผ้าอาภรณ์บนร่างกายบริเวณหัวไหล่แบะออกปรากฏให้เห็นเสื้อตัวในเนื้อบางวับแวม ยิ่งทำให้เห็นซึ่งความงดงามหาใดเปรียบ ทันทีที่นางมองไปก็รู้สึกสะดุดในใจ จากนั้นหัวใจค่อยๆ เต้นโครมครามอย่างบ้าคลั่ง ลำคอนั้นทั้งแห้งผากทั้งระคายเคือง
ไม่รู้ว่าข้างเตียงของนางปรากฏร่างของคนผู้หนึ่งยืนอยู่อย่างสงบนิ่งตั้งแต่เมื่อใด เขาหันหลังให้แสงสว่างจึงมองเห็นใบหน้าไม่ชัดเจน ทว่าหลินชิงเวยแน่ใจว่าเขาไม่ใช่องครักษ์คนก่อนหน้านี้เด็ดขาด เพราะคนผู้นี้มีรูปร่างสูงใหญ่ เขามีร่างสูงเพรียว ลำพังเพียงแค่เงาร่างบ่าไหล่กว้างและช่วงเอวสอบก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้คนเกิดจินตนาการเตลิดไปไกลลิบ
หลินชิงเวยหรี่ตาลง นางพยายามเพ่งมองรูปร่างลักษณะของเขาให้ชัดเจนทว่าล้วนเป็นความพยายามที่ไร้ประโยชน์ทั้งสิ้น
อาจเป็นเพราะสวรรค์ยังมีความเมตตาต่อนางอยู่บ้าง ก่อนหน้านี้นางรังเกียจองครักษ์ผู้นั้น เวลานี้จึงเปลี่ยนคนให้นางเป็นบุรุษอีกคนหนึ่ง เรือนกายในวัยดรุณีน้อยถูกฤทธิ์ยากระตุ้นให้เกิดความปรารถนาอันแรงกล้า เมื่อเกิดขึ้นแล้วมิอาจถอยหลังได้ มันเข้าครอบงำสติและเหตุผลของนางอย่างราบคาบ อุปนิ
