“เจ้าไม่รู้รึ นั่นมันแขกกิตติมศักดิ์ของสมาคมอักขระ ว่ากันว่าเขาทำคุณประโยชน์อย่างมหาศาลเลยทีเดียว”
“ไม่น่าล่ะ ถึงว่าทำไมคนผู้นี้จึงดูคล้ายผู้อาวุโสใหญ่ ด้วยตำเเหน่งของเขาก็สมควรเเล้วที่เป็นเช่นนี้”
“เจ้าสังเกตเด็กหนุ่มทั้งสองด้านหลังเขาสิ ต้องเป็นศิษย์ของเขาอย่างเเน่นอน”
“ข้าว่าพวกเขาดูเหยาะแหยะไปหน่อยเมื่อเทียบกับพวกตัวเต็ง”
เเม้ว่าทั้งสามจะได้ยินเสียงเอ่ยถึงพวกตนเเต่เเขกอาวุโสก็เดินพาทั้งสองไปอย่างไม่เเยเเสเเม้เเต่น้อย ฉางกวงกับเจียงหวงที่เห็นว่าอาจารย์ตนยังไม่เเยเเสเเล้วพวกเขาจะไปสนใจเรื่องซุบซิบกันทำไม
ทุกอย่างก็ขึ้นอยู่กับฝีมืออยู่เเล้ว พอมาใกล้ถึงบริเวณสอบเเขกอาวุโสก็หยุดลง
“ข้าไม่สามารถเข้าไปต่อได้มากกว่านี้เเล้ว เเต่ก่อนไปข้ามีเรื่องหนึ่งที่จะเอ่ยกับพวกเจ้า…” เเขกอาวุโสมองทั้งสองอย่างจริงจัง
ฉางกวงเเละเจียงหวงเองก็ตั้งใจฟังเป็นอย่างดี
“ข้าขอให้พวกเจ้าทำให้ดีที่สุด ถ้าพวกเจ้าทำดีที่สุดเเล้วเเม้ว่าผลลัพธ์ที่ออกมามันห่วยเเตกข้าก็จะไม่เอ่ยอันใดสักคำ” อาจารย์อาวุโสน้ำเสียงจริงจังยิ่งขึ้น เเววตาลึกล้ำ
“ศิษย์เข้าใจเเล้วขอรับ ศิษย์จะไม่ทำให้อาจารย์ผิดหวัง” ฉางกวงเเละเจียงหวงตอบอย่างนอบน้อม
