“ข้าขออภัยกับ…เออท่านจะให้ข้าเรียกท่านว่าเยี่ยงไร” เเขกอาวุโสทำตาปริบ ๆ คล้ายกับไม่รู้เรื่องเลยเเม้เเต่น้อย
“เจ้าเฒ่าจ้าว เจ้าจำข้าหลินมู่ผู้อาวุโสหน้าหยกผู้นี้ไม่ได้งั้นรึ” ยิ่งเห็นอีกฝ่ายทำท่าทีไม่รู้เรื่องอันใดเลย อารมณ์หลินมู่ก็ยิ่งประทุดุเดือดมากกว่าเดิม รังสีที่เเผ่ออกมาตอนนี้ยิ่งทำให้ผู้คนที่อยู่ข้าง ๆ ถอยห่างไปโดยฉับพลัน ทั้งสองฝ่ายจึงเห็นกันได้อย่างชัดเจน
“อ้อเจ้านั่นเอง เจ้าคือหลินน้อยใช่ไหม ข้าไม่ได้เจอกับเจ้าตั้งนานเลยคิดถึงจริง ๆ ” เเขกอาวุโสน้ำเสียงอ่อนโยน ความคิดตอนนี้กำลังตกอยู่ในห้วงภวังค์ในอดีตอย่างไม่รู้ตัว
“ในที่สุดเจ้าก็จำข้าได้ เฮ้ย ไอ้คำว่าหลินน้อยนี่มัน…” ได้ยินว่าอีกฝ่ายจำได้ตนเองก็พยักหัวอย่างพอใจเเต่ได้ยินคำกล่าวว่าหลินน้อย
สีหน้าพลันเปลี่ยนเป็นเหยเก หนอยเจ้าเฒ่าจ้าว ตอนนี้เจ้ายังเรียกข้าว่ายังนี้อีกรึ เจ้าไม่เหลือเกียรติของผู้อาวุโสให้ข้าเลยนะ
“หลินน้อย เจ้ามาทำอันใดที่นี่ อย่าบอกนะว่าศิษย์ของเจ้าเองก็จะมาสอบเช่นกันน่ะ”
เเขกอาวุโสเอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มเเย้ม ไม่สนใจความขุ่นเคืองของอีกฝ่ายเลยเเม้เเต่น้อย
ฝูงชนได้ยินดังนั้น ก็พลันฮือฮา ส่งเสียบกระซิบกระซาบกันไม่น้อยเลย
