“เรื่องนี้น่าสนใจไม่น้อยทีเดียว” ฉางกวงคล้ายกับจะปะติดปะต่อเรื่องราวบางอย่างได้ เเต่ก็ไม่มั่นใจมากนัก
เขาเหลือบตาไปรอบข้าง เห็นเเววตาลึกล้ำของซ่งหยวนก็รู้สึกไม่ดีกับเรื่องนี้ไม่น้อยเลยทีเดียว
เจียงหวงที่ได้รับงานใกล้ ๆ กันก็ทำงานอย่างขมักเขม้นไม่สนใจรอบข้างเลยเเม้เเต่น้อย
พอมาถึงช่วงเย็น ศิษย์พี่ก็เอ่ยว่า “เอาล่ะ พวกเจ้าเเยกย้ายกันได้”
บางคนที่ได้ยินก็รีบเก็บของกลับไปอย่างรวดเร็ว ฉางกวงกับเจียงหวงพอทำงานเสร็จก็ส่งใบที่ใช้ยื่นเข้ามาให้กับศิษย์สายในที่ควบคุมอยู่ลงชื่อรับรอง พอศิษย์พี่อ่านอยู่ชั่วครู่
“พวกเจ้าไม่ต้องมาอีกเเล้วนะ ใบนั้นกำหนดไว้วันเดียว” ศิษย์พี่สายในพยักหัวให้กับทั้งสองพลางยื่นใบกลับคืนฉางกวงกับเจียงหวง
“ในที่สุด…” ฉางกวงที่เหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน ก็อดที่จะรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้ เเต่คิดถึงข่าวลือเมื่อตอนกลางวันเเละท่าทีเเปลก ๆ ของซ่งหยวน เเต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสังหรณไม่ดี
“ยังไงก็ระมัดระวังตัวไว้ก่อน” ฉางกวงพึมพำอย่างเเผ่วเบาพลางเดินกลับไปพร้อมกับเจียงหวงอย่างเงียบ ๆ
