“อาจารย์ไม่ได้ห้ามข้าไม่ให้ฝึกเพิ่ม เเสดงว่าวันนี้ข้าสามารถฝึกเพิ่มได้” ฉางกวงคิดว่าไหน ๆ จะฝึกเเล้วเเถมเป็นการฝึกส่วนตัวด้วย งั้นก็เอาทรัพยากรที่เหลือมาพัฒนาให้ปราณตนเองเสถียรขึ้น คงจะดีกว่านั่งฝึกทั่ว ๆ ไป
คิดได้ดังนั้นเขาจึงเดินเข้าไปหาหีบที่ซ่อนไว้ในเรือนอย่างดี ตั้งเเต่ที่เขาได้ทรัพยากรเหล่านี้มาจากดินเเดนที่เต็มไปด้วยเหมันต์เเห่งนั้นเขาก็ไม่นำมันออกไปข้างนอกเลย
เนื่องจาก ทรัพยากรเหล่านี้ถือได้ว่าหาได้ค่อนข้างยาก การที่เรามีของล้ำค่าก็ไม่จำเป็นต้องเดินอวดไปทั่ว การเดินอวดไปทั่งรังเเต่จะทำให้เรามีเรื่องเดือดร้อนเพิ่มขึ้นเปล่า ๆ เขานำมันออกมาอย่างระมัดระวัง ค่อย ๆ เเง้มมันออกช้า ๆ
พอเห็นว่าของอยู่ครบ ฉางกวงจึงนำผลหยาดน้ำค้างเหมันต์ 100 ปีที่เหลือมาฝึกอย่างไม่เสียดาย ทำให้ปราณที่เเบ่งเป็น 2 ฝั่งของเขาในตอนนี้นั้น ปราณสีขาวเหมันต์จะดูเสถียรมากกว่าปราณสีส้มเเดง เขาไม่รู้สึกเเปลกใจกับเรื่องนี้เลยเเม้เเต่น้อย คิดว่าลองอย่างอื่นดูบ้าง
จึงร่ายวิชา ‘เหมันต์พิโรธ’ ขึ้นมา ปราณสีขาวพลันควบรวมกันบนอากาศกลายเป็นเเท่งน้ำเเข็งที่ดูแหลมคมไม่น้อย
