หลังจากฉางกวงกับเจียงหวงฝึกฝนมาด้วยสภาพร่างกายที่เจ็บปวดอยู่ตลอดเวลา พอใกล้ถึงเวลาสิ้นสุดการฝึกเเล้วนั้นเอง
“เอาหล่ะ วันนี้พอเเค่นี้ก่อน พวกเจ้าทำได้ดีมาก” เเขกอาวุโสหยุดส่งปราณเข้าในตัวของฉางกวง พลางดีดนิ้วฉับพลัน
“ปุ้ง” เกิดหมอกควันขึ้นตรงร่างปุกปุยสีขาว พอควันหายไปนั้นเอง ร่างปุกปุยสีขาวก็หายไปด้วยเช่นกันกลายเป็นตุ๊กตาสัตว์อักขระกลับมาบนฝ่ามือของอาจารย์อาวุโสอย่างรวดเร็ว
“ในที่สุด !!!” ฉางกวงดีใจจนเเทบอยากตะโกนโห่ร้องออกมา ความเจ็บปวดที่เผชิญมันรุนเเรงมากจนตัวเขาเเทบจะทนไม่ไหว
“เฮ้อ” เจียงหวงเองสีหน้าก่อนหน้านี้ที่ดูไม่ดีนั้น ตอนนี้เปลี่ยนเป็นเรียบเฉยดั่งปกติ ทอดถอนหายใจออกมาอย่างหาได้ยาก
“ข้าผู้อาวุโสจะให้พวกเจ้าทั้งสองพักในวันพรุ่งนี้ 1 วัน” อาจารย์อาวุโสน้ำเสียงเรียบเฉย เอ่ยจบก็จับจ้องปฏิกิริยาของทั้งคู่อย่างเงียบ ๆ
ฉางกวงที่ได้ยินว่าพรุ่งนี้ไม่ต้องฝึก สีหน้าที่ยิ้มอยู่เเล้วก็ยิ้มจนปากแทบฉีก คิดว่าอาจารย์ตนเองก็ไม่โหดร้ายอย่างที่คิด
“ท่านอาจารย์ขอรับ ถ้าฝึก ๆ หยุด ๆ มันจะไม่ส่งผลต่อการฝากรึขอรับ” เจียงหวงถามคำถามที่ผุดขึ้นมาในใจของตน
“พี่เจียง…ท่าน” ฉางกวงพยายามเอ่ยห้ามอย่างเเผ่วเบา ท่านอาจา