่เห็นพวกเขาผ่านมา ถ้าไม่รู้จักกับพวกเขาก็มองมายังทั้งสองด้วยความเเปลกประหลาด คล้ายกับมองคนที่น่าสงสารเห็นใจ
ส่วนกลุ่มที่รู้จักนั้น พวกซ่งหยวน เฉินเฟย เเละก็คุณหนูจินนั้นก็ทักทาย ไถ่ถามทั้งสองอย่างเป็นห่วง
พอได้ยินว่าทั้งสองจะเข้าสอบเป็นศิษย์สายใน สายตาของพวกเขาก็นิ่งอึ้ง ค้างไปชั่วครู่ พอตั้งสติได้จึงเอ่ยวาจาให้กำลังใจ
2 3 ประโยคด้วยเห็นว่าคนทั้งสองจะไม่ไหวเเล้ว จึงเอ่ยลาอย่างรวดเร็ว
ฉางกวงกับเจียงหวงที่ได้ยินเช่นนั้นก็กล่าวตอบเป็นมารยาท พลันรีบบึ่งไปยังพื้นที่เรือนของตนอย่างรวดเร็ว
“พวกเขาก็ช่างน่าเห็นใจยิ่งนัก” คุณหนูจินอดไม่ได้ที่จะเอ่ยออกมา
“ถึงพวกเขาจะมีคุณสมบัติในการเข้าสมัคร เเต่ก็ถือว่าหนักหนาสำหรับศิษย์ใหม่เลยทีเดียว” ซ่งหยวนที่ยิ้มอบอุ่นดั่งปกติก็พยักหน้าเห็นด้วย
“อาจารย์พวกเขาก็ช่างคาดหวังเกินไป” เฉินเฟยเอ่ยสิ่งที่ตนคิดออกมาด้วยรู้สึกว่าถ้าเป็นตนเอง คงจะโต้เเย้งกับอาจารย์ของตนอย่างเเน่นอน ทั้งสามคิดเห็นไปในทางเดียวกันก็ส่ายหัว รู้สึกสงสารฉางกวงกับเจียงหวงอย่างห้ามไม่ได้
“นี่มัน ทำไมข้าถึงรู้สึกว่าตนเองโดนนินทาอยู่กันนะ” ฉางกวงที่ตอนนี้กำลังเดินทางกลับยังที่พักของเเต่ละคนกับเจียงหวงอยู่
