รีบเก็บขวดหยกเอาไว้เป็นอย่างดี พลางคำนับขอบคุณด้วยใจจริง
เห็นดังนั้นเเขกอาวุโสก็พยักหน้า คิดว่าเจ้าพวกนี้เองก็รู้จักบุญคุณเหมือนกัน สีหน้าก็พลันเปลี่ยนเป็นพึงพอใจ
“พวกเจ้าคงต้องการพักผ่อนเเล้ว เเต่ข้ามีเรื่องบางอย่างที่ต้องย้ำกับพวกเจ้าสักเรื่อง”
เเขกอาวุโสนำ้เสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังอีกครั้ง
ฉางกวงกับเจียงหวงที่สภาพในตอนนี้ดูโอนเอนเเต่ก็ยังคงตั้งใจฟังอย่างเงียบ ๆ
“พวกเจ้าต้องจำไว้ว่า พักก็คือพักจริง ๆ ห้ามฝึกฝนเพิ่มโดยเด็ดขาด” อาจารย์อาวุโสน้ำเสียงจงใจเน้นประโยคอย่างชัดเจน
“เออ ท่านอาจารย์ข้าสงสัยว่าทำไมต้องห้ามฝึกฝนเพิ่มด้วยขอรับ” ฉางกวงอดเอ่ยถามอย่างห้ามไม่ได้ เเววตาไม่เข้าใจ
“พวกเจ้าต้องพักฟื้นอย่างจริงจัง การที่พวกเจ้าฝึกเพิ่มนั้น การบาดเจ็บในร่างกายของเจ้าจะยิ่งหายได้ช้าลง
เเถมมีความเสี่ยงอีกด้วย” อาจารย์อาวุโสพอเอ่ยกำชับจบ ฉับพลันก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ด้วยท่าทางทีดูเหน็ดเหนื่อยเล็กน้อยที่เเทบจะสังเกตไม่ได้
“พี่เจียง ท่านกับข้าก็กลับด้วยกันเถิด” ฉางกวงเอ่ยชักชวนด้วยท่าทางอ่อนเเรง
“อื้อ” เจียงหวงพยักหน้าเช่นเคย พอเห็นดังนั้นฉางกวงกับเจียงหวงจึงเดินกลับไปยังที่เรือนพักของตนอย่างอ่อนเเรง
ผู้คนที
