“ใช้ได้เลย เเต่ยังไม่พอที่จะล้มข้าคนนี้ได้” เเขกอาวุโสยกยิ้มสบายๆ เเต่ในใจก็อดชื่นชมฉางกวงอย่างห้ามไม่ได้
มองฉางกวงอย่างเจ้าเล่ห์
“สายตานี้มัน ไม่ดีเเล้ว” ฉางกวงสีหน้าเคร่งเครียดร่าย ‘เหมันต์พิโรธออกมาอีกครั้ง เเต่ในครั้งนี้เขาไม่ได้ใช้ในการจู่โจมเเต่ให้ฝ่ามือทั้งสองมาห่อหุ้มร่างกายเตรียมรอตั้งรับอย่างระมัดระวัง
“ไม่เลวนี่” หลังจากที่สิ้นเสียงไปในไม่กี่อึดใจ ปราณอักขระสีฟ้าบับอัดขั้น 5 ชกไปยังฉางกวงอย่างรวดเร็ว
หมัดขนปุกปุยนั้นปะทะกับฝ่ามือเหมันต์อย่างรุนแรง ทั้งสองฝ่ายสูญเสียพลังงานไปอย่างรวดเร็ว จึงหายไปอย่างรวดเร็ว
“เกือบไปเเล้ว ประมาทไม่ได้เลยจริงๆ” ฉางกวงถอนหายใจอย่างโล่งอก
“หืม” เเขกอาวุโสสีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด จับจ้องไปยังอีกฝั่งหนึ่ง เห็นปราณสีน้ำตาลแซมเขียวควบรวมตัวอย่างรวดเร็ว
กลายเป็นหินขนาดมหึมามากมาย พุ่งชนเเขกอาวุโสด้วยความเร็วสูง หลังจากที่เห็นดังนั้น ก่อนที่หินจะมาปะทะอย่างจังๆ
เเขกอาวุโสก็หลบกระทันหันได้อย่างสมบูรณ์เเบบเรื่อยๆ จนท่าทางคล้ายจวนเจียนจะไม่ไหวเเล้ว หินก้อนด้านหน้าจึงชนเข้ากับร่างของเขาอย่างจัง อาจารย์อาวุโสนอนลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว
