เเสงทั้งสองสายนั้นพุ่งเข้าไปในสมาคมอักขระอย่างรวดเร็ว พอไปถึงสวนหลังสมาคมฉางกวงได้เห็นถึงคนที่คุ้นเคย เเววตาก็เปล่งประกาย ยกยิ้มทั้งน้ำตาจ้องมองไปยังเจียงหวง พอเห็นเช่นนั้นเจียงหวงก็ยิ้มตอบรับ เเววตาอ่อนลงไม่น้อยอย่างหาได้ยาก
“ในที่สุด พวกเจ้าทั้ง 2 ก็อยู่ครบสักที” อาจารย์อาวุโสพยักหน้าด้วยความยินดี รีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งครึมอย่างรวดเร็ว
“งั้นอาจารย์อาวุโสผู้นี้ขอเริ่มการบรรยายก่อนเลย” อาจารย์กล่าวถึงอักขระที่ลึกซึ้งมากยิ่งขึ้น คำที่เอ่ยมาบางคำ
ฉางกวงกับเจียงหวงก็ดูมึนงง เเววตาเปี่ยมไปด้วยความสงสัย เห็นดังนั้นอาจารย์ก็จะอธิบายเพิ่มเติมให้ ฉางกวงกับเจียงหวงก็จะพงักหัวหงึกหงักสติตอนนี้ของพวกเขาทั้ง 2 อยู่ในห้วงภวังค์ของอักขระ
“เอาหล่ะพวกเจ้า ตอนนี้ข้าเองก็จะสืบทอดวิชาส่วนตัวของข้าอาวุโสให้กับพวกเจ้า” อาจารย์อาวุโสเอ่ยด้วยเเววตาล้ำลึกจับจ้องไปยังฉางกวงกับเจียงหวง
“เยี่ยมไปเลย” เเม้ในใจจะคิดเเบบนี้ เเต่ด้านนอกฉางกวงนั้นกลับนิ่งสงบเป็นอย่างมาก ส่วนด้านเจียงหวงเเววตาจ้องตอบไปด้วยประกายสนอกสนใจ
