“เเต่อยู่ดีๆ ถ้าข้าผู้อาวุโสจะยกให้พวกเจ้าง่ายๆ มันก็ดูไม่สมกับเป็นตัวข้าเลย” เเขกอาวุโสน้ำเสียงจริงจัง เเต่เเววตากลับหยอกเย้าจ้องไปยังทั้งคู่
“เเล้วมีเงื่อนไขอันใดหรือขอรับ” ฉางกวงขมวดคิ้ว รู้สึกว่าเรื่องนี้จะต้องยุ่งยากอย่างเเน่นอน
ตาเเก่นี่คงไม่ยอมยกให้ง่ายๆ ต้องมีบางอย่างเเอบเเฝงไว้เเน่
“เออ คือว่าวิชานี้ต้อง…ช่างเถอะเอ่ยกับพวกเจ้าก็คงไม่มีประโยชน์อันใด” สีหน้าอาจารย์อาวุโสผิดหวังอย่างชัดเจน พลางส่ายหัวด้วยความจนใจ
“ท่านอาจารย์ ท่านบอกมาเถอะขอรับ ไม่ว่าจะบุกน้ำลุยไฟข้าก็ไม่หวั่น” ฉางกวงทุบอกตนเอง น้ำเสียงจริงจัง เเววตาเปล่งประกายความเด็ดเดี่ยว
“พวกเจ้าเเน่ใจนะ” อาจารย์ผู้นี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงกลั้นขำ เเววตาหยอกเย้าอย่างชัดเจน
“ข้ามั่นใจขอรับ” เจียงหวงเอ่ยตอบยืนยันคำตอบของฉางกวงอีกครั้ง
“ถึงเวลาที่พวกเจ้า ต้องพาคู่บำเพ็ญมาเปิดตัวเเล้วสินะ” อาจารย์อาวุโสถอดทอนหายใจ พยายามกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ
“หา” ฉางกวงตกตะลึงอึ้งค้างไปชั่วครู่ใหญ่ เจียงหวงเองก็ตกตะลึงอึ้งค้างไปด้วยเช่นกัน
“ข้าว่าเเล้ว พวกเจ้าจะต้องเป็นเช่นนี้ ไม่ต่างจากที่ข้าคิดเอาไว้” อาจารย์ยกยิ้มมุมปาก
