“เยี่ยมไปเลย พลังปราณของข้าเสถียรเต็มที่เเล้ว” ฉางกวงสีหน้าระบายรอยยิ้ม ไปเก็บผลึกเเก่นอสูรมาอย่างรวดเร็ว รีบเร่งเดินทางต่อไป
ระหว่างทางเขาก็พบกับสัตว์อสูรขั้น 4 ไปไม่น้อยเลย ซึ่งเเน่นอนว่าไม่คณามือเขาเเม้เเต่นิดเดียว
ส่วนถ้าเจอสัตว์อสูรที่เทียบเท่ากับขั้น 5 บางตัวที่เขาเลี่ยงได้เขาก็เลี่ยง เเต่ถ้าเลี่ยงไม่ได้เขาก็ไม่เกรงกลัวอยู่เเล้วที่จะปะทะ
พอมาถึงทางออกได้ท่าทางของเขาจึงดูอ่อนล้าอยู่บางส่วน
“ในที่สุดก็สำเร็จ เอาหล่ะข้าต้องกลับไปยังที่อยู่ของเซียนผู้นั้น” ฉางกวงเดินไปอย่างสบายๆ ความตึงเครียดหายไปจากใบหน้า
เดินมาจนมาถึงยังเรือนหรูหราที่คุ้นเคยเอ่ยออกไปว่า “ท่านเซียนข้ากลับมาเเล้ว”
“เจ้าได้ของที่ข้าต้องการมาไหม” น้ำเสียงนั้นเจือเเววตื่นเต้นออกมาโดยปิดไม่มิด
“ข้าได้มันมาเเล้ว ขอเชิญท่านออกมารับมันไปเถิด” ฉางกวงน้ำเสียงเรียบเฉย เเววตาลึกล้ำจับจ้องไปในเรือนหรูหรานั้น
ฉับพลันนั้นเองเงาเลือนรางเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วในขณะที่กำลังจะหยิบผลหยาดน้ำค้างเหมันต์จากมือของฉางกวงอยู่นั้นเอง
“หึ เจ้านะรึที่เป็นเซียนวิเศษวิโส” ฉางกวงเคลื่อนไหวร่างกายโดยฉับพลัน คว้าส่วนเเขนเงาเลือนรางไว้อย่างรวดเร็ว
