“งั้นรึ ถ้าข้าบอกเจ้าว่าข้าต้องการผลหยาดน้ำค้างเหมันต์ 1000 ปี เจ้าจะไปเอาให้ข้าอย่างงั้นรึ”
“ข้าน้อยจะทำสุดความสามารถอย่างเเน่นอน” ฉางกวงทุบอกตนเอง น้ำเสียงจริงจัง เเววตาเเสดงออกถึงความมุ่งมั่น
หลังจากที่คุยกันเรื่องรายละเอียดเกี่ยวกับผลหยาดน้ำค้างเหมันต์เสร็จ ฉางกวงจึงคิดในใจคร่าวๆ การไปเก็บผลหยาดน้ำค้างเหมันต์ต้องไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างเเน่นอน เเถมต้องเป็น 1000 ปีอีกด้วย
ผลหยาดน้ำค้างเหมันต์นั้นมีอายุตั้งเเต่ 1 ปีไปจนถึง 10000 ปี ซึ่งหาได้ยากที่สุด ส่วน 1000 ปีนั้นความยากก็รองลงมา
เเต่ทำไมข้ารู้สึกว่ากลิ่นอายของเซียนผู้นี้ดูพิลึกยิ่งนัก กลิ่นอายราวกับว่าระดับขั้นนั้นไม่เเตกต่างจากข้าสักเท่าไหร่เลย
ฉางกวงได้เเต่ย่นคิ้ว เเต่เขาก็ทำอันใดไม่ได้ นี่คือเบาะเเสเดียวที่เกี่ยวข้องกับการกลับไปยังสำนักทวนธาราของเขา ฉางกวงจึงพับเก็บเรื่องนี้ไว้ชั่วคราว พลันเดินไปหายังสองพ่อลูกที่ดูเเลเขาตอนช่วงหลับใหลไม่ได้สติ
“เจ้าบอกว่า เจ้าต้องการเข้าไปยังเทือกเขานรกเหมันต์งั้นรึ” พ่อวัยกลางคนเมื่อเอ่ยถึงชื่อ ‘เทือกเขานรกเหมันต์’สีหน้าเปลี่ยนเป็นหวาดกลัวในทันที เเววตาเคร่งเครียดขึ้นมา
