“พวกเราจะประมาทไม่ได้ คืนนี้ข้ากับเจ้านี่จะเฝ้าให้เอง” เจียงหวงก็สีหน้าปกติ เรียบเฉย ไร้อารมณ์ ชี้ไปยังฉางกวง
ฉางกวงไม่รู้ว่าจะตอบเช่นไรจึงพยักหัวตอบรับ ในคืนนี้ผ่านไปอย่างเงียบสงบ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ณ เทือกเขาใกล้ๆนั้น
“ทำไมกลุ่มเงาทมิฬของน้องสามยังมาไม่ถึงอีกนะ” ชายท้วมวัยกลางคน ใบหน้าโหดเหี้ยมมองไปยังลูกน้องของตน
“ท่านหัวหน้าขอรับ เมื่อครู่นี้ยังติดต่อได้อยู่เลยนะขอรับ” ลูกน้องตอบด้วยความระมัดระวัง
“ถ้าอีก 1 ชั่วยามเขายังไม่มาพวกเราจะไปยังจุดล่าสุดของเขา” ชายท้วมน้ำเสียงเรียบเฉย
ผ่านไปอีก 1 ชั่วยาม
“พวกเจ้า เตรียมตัวกันให้พร้อม ถ้าเกิดเรื่องกับน้องสามของข้า พวกมันไม่ตายดีเเน่” ชายท้วมเเผ่ความกดดันออกมาทุกคนรีบเตรียมตัว ไม่มีผู้ใดกล้าสบตา
พอถึงตอนเช้า พวกฉางกวงเก็บของอย่างรวดเร็ว กำลังจะเดินกลับไปนั้นเอง
“พวกเจ้ารีบเดินทางไปซะ” เจียงหวงน้ำเสียงเคร่งเครียดมองไปยังมิศทางหนึ่ง
“ไม่ดีเเล้ว” ฉางกวงสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวจากอักขระของตน มาจากทิศทางเดียวกันกับเจียงหวง