“พวกเจ้าไม่ต้องเเปลกใจ สวนย่อมๆนี้ ใช้ฝึกกันอยู่เเล้ว”ชายวัยกลางคนเอ่ยด้วยท่าทีคล้ายคาดเดาถึงความสงสัยของทั้งคู่ไว้เเล้ว
“พวกเจ้าคงรู้ว่า โลกใบนี้ผู้เเข่งเเกร่งตัดสินทุกอย่าง เข้ามาพร้อมกันได้เลย ถ้าโจมตีข้าโดนได้เพียงเเค่ครั้งเดียว วันนี้ข้าจะงดสอน” ชายวัยกลางคนเอ่ยด้วยน้ำเสียงยั่วยุ เเววตาหยอกล้อจ้องไปยังทั้งคู่
ฉางกวงได้ยินดังนั้น หัวใจพลันพองโต เริ่มวางเเผนการโจมตีในหัวอย่างฉับพลัน ส่วนเจียงหวงนั้นสีหน้าคล้ำลง ท่าทางไม่อยากร่วมมือกับฉางกวงอย่างเต็มประดา ฉางกวงเห็นดังนั้นจึงชักชวนอีกฝ่ายอย่างสุดความสามารถ เเต่เห็นว่าไม่ได้ทีเเล้วจึงเริ่มเปิดฉากจู่โจมคนเดียว รวบรวมพลังปราณธาตุไฟไว้ที่มือทั้งสอง พลันชกหมัดออกไป
เห็นดังนั้นเเขกวัยกลางคนสีหน้าดูไม่ทุกข์ร้อน หาวออกมาอย่างสบายอารมณ์ พลางเขียนอักขระในอากาศไปด้วยอย่างรวดเร็ว
“โฮกก” พลันมีสัตว์อสูรขนาดตัวราวหมาป่าทั้งตัวเต็มไปด้วยอักขระเปล่งประกายสีฟ้าน้ำเงินดั่งสายธารามหาสมุทรอันสวยงาม
มันเอาขาหน้าปัดหมัดฉางกวงที่ดูดั่งอุกกาบาตได้อย่างง่ายดาย ฉางกวงจึงกระเด็นไปเกิดเป็นหลุมลึก
