พอเห็นฉางกวงเป็นเช่นนั้น เจียงหวงเเค่นเสียง พลันร่าย ‘ฝุ่นสะเก็ดดารา’
ดินเเถวนี้เริ่มจับตัวคล้ายดั่งก้อนหินเล็กๆ สายลมพัดมาอย่างรวดเร็ว หอบเอาก้อนดินนับไม่ถ้วน พุ่งไปยังอสูรอักขระดั่งลูกไฟสวรรค์
“ไม่เลวเลยนี่” สัตว์อักขระที่สังเกตเห็นก้อนดินนั้น จึงอ้าปากอย่างฉับพลัน คลื่นน้ำสีฟ้าน้ำเงินพุ่งออกมาจากปากไปชนกับก้อนดินที่ดูดั่งลูกไฟสววรค์ พอก้อนดินมาสังผัสกับสายน้ำนั้นเอง ก้อนดินพลันสลายตัวไปอย่างรวดเร็ว ส่วนสายน้ำก็ยังไม่มีที่ท่าจะหยุดพุ่งไปยังเจียงหวงอย่างรวดเร็ว เจียงหวงตอบโต้อย่างรวดเร็วเเต่ยังไม่ทันทำอะไร ก็โดนสายน้ำนั้นพัดกระเด็นไปเกิดหลุมลึกไม่ต่างจากฉางกวงเลย
เจ้าของเสียงเมื่อครู่นั้นไม่รู้ว่าเอาโต๊ะกับเก้าอี้มาตอนไหน นอนเอนเก้าอี้ อ่านหนังสืออย่างสบายอารมณ์ ชวนทำให้คนหงุดหงิดไม่น้อย
เห็นดังนั้นทั้งฉางกวงเเละเจียงหวงก็จู่โจมไปเรื่อยๆ คล้ายเลือดกระเด็นเข้าตา จนสภาพดูไม่ได้ ทั้งคู่จึงหมดเเรงไม่อาจสู้ต่อได้อีก
“พวกเจ้าก็มีพยายามไม่น้อย” ชายวัยกลางคนหายตัวไปดั่งฟ้าผ่า ฉางกวงเห็นดังนั้นก็ได้เเต่สาบเเช่งอยู่ในใจ
