“เจ้าทำข้าเป็นสภาพเช่นนี้ เเต่ไม่คิดดูเเลกันบ้างเลยรึ นี่ฝึกหรือการทรมานกันเเน่” เเต่พอมองดีๆ จึงสังเกตเห็นโอสถสีขาวหิมะ วางไว้อยู่ข้างๆ สีหน้าดูดีขึ้น เจียงหวงก็สังเกตเห็นโอสถสีน้ำตาล เขียว ในใจก็รู้สึกดีต่อเเขกผู้นั้นขึ้นไม่น้อย
ผ่านไปสักพักใหญ่ทั้งคู่จึงสามารถลุกขึ้นมาได้อย่างทุลักทุเล จ้องมองกันซักพัก
“พี่เจียง พวกเราร่วมมือกันเถอะ”ฉางกวงกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า
เจียงหวงไม่ตอบ เดินไปยังทิศทางเรือนของตนในทันที
“เฮ้อ อย่างงี้ก็ยากขึ้นไปอีก คงได้เเต่จำใจเรียนเเล้วหล่ะ”ฉางกวงถอดทอนหายใจพลางเดินไปถึงเรือนตนเองก็รีบพักผ่อนในทันที
หลังจากที่ตื่นขึ้นมาอีกวัน ฉางกวงที่ยังดูสภาพร่างกายยังไม่กลับมาเต็มร้อยก็เดินออกจากเรือนของตน
พลางเห็นเงาตะคุ่มๆกำลังเดินออกมาด้วยท่าทางคล้ายๆกัน รู้ได้ในทันทีว่า
“พี่เจียงเมื่อวานท่านเป็นเช่นไรบ้าง” ฉางกวงมองไปยังเงานั้นพลางเอ่ยขึ้น
เจียงหวงได้ยินก็ไม่ตอบกลับเดินไปยังลานฝึกเเทนคำตอบ
“ลักษณะนี้ท่าทางคงไม่เป็นอันใดมาก” ฉางกวงพึมพำเบาๆ คิดได้ว่าจะสายเเล้วจึงเริ่มเดินไปยังลานฝึกซ้อมเช่นเดียวกัน
พอมาถึงลานฝึกซ้อม คนที่เห็นทั้งคู่เดินมาสีหน้าตกตะลึง ซุบซิบกันเบาๆ
