“พวกเค้าฝึกกันมาเยี่ยงไรกัน สภาพจึงเป็นเช่นนี้”
“ข้าว่าโดนอัดน่วมมาซะมากกว่า เเขกอาวุโสผู้นั้นช่างโหดร้ายโดยเเท้”
“ช่างน่าเห็นใจยิ่งนัก ดีที่ข้าไม่เข้าตาเเขกผู้นั้นนะ”
ฉางกวงได้ยินแวบๆ สีหน้าดูปกติเเต่ในใจกำลังโอดครวญต่อโชคชะตาของตน ส่วนเจียงหวงสีหน้ายังปกติ เรียบเฉยดั่งเช่นเคย
เหล่าศิษย์สายนอกก็ยังคงฝึกเหมือนในทุกๆวัน เเต่ที่ต่างจากเดิมก็คือ ตอนฝึกปราณนั้นเอง ฉางกวง กับ เจียงหวงได้นำโอสถที่ได้ในเมื่อวานขึ้นมากิน ตั้งสมาธิรวบรวมพลังปราณ ทั้งสองรู้สึกได้ว่าโอสถตัวนี้มีสรรพคุณไม่น้อย พอกลืนลงไป ร่างกายรู้สึกได้ว่าอาการบาดเจ็บที่ได้รับจากเมื่อวานดีขึ้นไม่น้อย เเถมยังช่วยให้การรวบรวมปราณราบรื่นขึ้นกว่าเดิม ร่างกายเขารู้สึกได้ถึงความเย็นไร้รูปร่างเเผ่ออกมาจากโอสถที่กระจายไปทั่วร่างกายของเขา พอสัมผัสกับปราณไฟเหมันต์นั้นเอง ไฟเหมันต์พลันดูดซับความเย็นอย่างบ้าคลั่ง จนความเย็นเมื่อครู่หายไปอย่างรวดเร็วดั่งว่าไม่เคยมี เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าใกล้ขั้น 3 ขึ้นมาอีกไม่น้อย
เเถมเขายังรู้สึกได้ถึงการพัฒนาของวิชาเหมันต์จู่โจม
