“ตอนนี้ข้าคงสามารถใช้ประกายเหมันต์นี้ได้ในเบื้องต้นเเล้ว เเต่จะให้ปล่อยเป็นสายลมประกายเหมันต์นั้นยังขาดอีกเยอะ” ฉางกวงเอ่ยด้วยความเสียดาย ถ้าได้สมบัติเกี่ยวข้องกับเหมันต์มากกว่านี้อีกหน่อยก็จะดีไม่น้อย
“ว่าเเต่ข้าลืมคิดไปเลยว่าทำไมเเขกผู้นั้นถึงรู้ว่าข้าฝึกวิชาเหมันต์” ฉางกวงครุ่นคิดเงียบๆ เเววตาสับสน พอตั้งสติได้จึง
หันไปดูทางด้านเจียงหวงสังเกตเห็นว่าสีหน้าเจียงหวงดูมีความสุขไม่น้อย ชั้นพลังปราณบางๆที่เเทบมองไม่เห็นนั้นปรากฎสีน้ำตาล เขียวรางๆ คล้ายมีคล้ายไม่มี “เขาเองก็คงได้รับประโยชน์จากโอสถไม่น้อย” ฉางกวงมองไปยังเจียงหวงพยักหัวอย่างเข้าใจ
พอฝึกฝนเสร็จคุณหนูจินก็เดินเข้ามาหาทั้งคู่ พอเห็นทั้งคู่ก็เอ่ยว่า”พวกเจ้าทั้งคู่ ไหนๆพวกเราก็จะร่วมทีมกันเเล้ว ข้ามีของจะให้พวกเจ้า”
พูดจบพลางยื่นโอสถที่ดูเปล่งประกายสีทองให้เสร็จปุ๊ป เดินจากไปในทันที
“นี่คือโอสถทะลวงปราณสินะ เเต่ก็ดูเทียบไม่ได้กับโอสถสีขาวดุจหิมะนั่น” ฉางกวงพึมพำเบาๆ คิดไปคิดมาก็รู้สึกผิด ได้ยามาฟรี ๆเเท้ ๆยังจะไปวิจารณ์อันใดได้อีก จึงหยุดความคิดก่อนหน้านี้ในทันที เจียงหวงรับยาพยักหน้าให้เป็นการตอบรับ สีหน้าเรียบเฉยดุจปกติ
