เดินทางผ่านไปอีกหนึ่งวัน จนกระทั่งเวลาพลบค่ำจึงมาถึงโรงเตี๊ยม
หลินเมิ้งหยาเข้าห้องไปนอนแล้ว นางรู้สึกขุ่นมัวไม่น้อย ทั้งที่ตนเองนั่งอยู่เฉยๆ ในรถม้า ส่วนพวกเขาขี่ม้าตามแท้ๆ แต่เพราะเหตุใดนางจึงเป็นฝ่ายรู้สึกเหนื่อยกันเล่า ?
นางที่กินอาหารเพียงไม่กี่คำทำให้หลงเทียนอวี้รู้สึกเป็นห่วง
พวกเขาออกเดินทางด้วยความเร่งรีบ ไม่รู้ว่าร่างกายของนางจะรับไหวหรือไม่
เหยียดกายบนที่นอน หลินเมิ้งหยารู้สึกนอนไม่หลับ
ทั้งที่นางรู้สึกอ่อนล้ายิ่งนัก แต่สมองกลับแจ่มชัดเป็นอย่างมาก
ขณะที่คิดจะลุกขึ้นไปหาหลงเทียนอวี้ กลิ่นแปลกประหลาดบางอย่างพลันโชยเข้ามาในห้อง
หลินเมิ้งหยาสูดดม ก่อนจะรู้ว่ามันคืออะไร
ยาปลุกกำหนัด?
แปลก เหตุใดจึงมีคนใช้มันที่นี่ได้เล่า ?
ยังไม่ทันที่นางจะไหวตัวทัน ระบบเซินหนงก็ร้องเตือน ทว่าปริมาณของยาไม่ได้มากนัก
ยิ่งไปกว่านั้นสูตรยาที่ใช้ยังง่ายดาย เช่นนั้นคงมิใช่พวกที่สะกดรอยตามมาอย่างแน่นอน
ทว่ายาปลุกกำหนดไม่อาจส่งผลใดต่อนาง
พวกหลงเทียนอวี้ล้วนมีไหวพริบ เช่นนั้นคงมิหลงกลใช่หรือไม่ ?
ตอนนี้ไม่ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวใดๆ หลินเมิ้งหยาจึงไม่ได้สนใจอะไรมาก แต่กลับแกล้งนอนหลับอยู่บนเตียง
“หมดสติไปแล้วหรือ
