ม้าอีกคันแล้ว
“พี่เมิ้งหยา ในที่สุดท่านก็ตื่นแล้ว ดื่มชาสักแก้วเถิด ท่านอ๋องอวี้สั่งเอาไว้”
อาซ่วหยักยิ้มหัวเราะคิกคัก นางที่แต่งกายด้วยชุดของบุรุษยิ่งดูน่ารัก
หลินเมิ้งหยามองอาซิ่วด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะรับชาแก้วนั้นมา
นางเคยบอกป๋ายซ่าวเอาไว้ว่าหากอาซิ่วต้องการจะมา เช่นนั้นก็ให้นางร่วมเดินทางมาด้วยกัน
แต่พวกนางได้พบกันตั้งแต่ตอนไหนเล่า ? เหตุใดนางจึงไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย ?
อ้อ…หรือจะเป็นตอนที่นางหลับ ?
“พวกเรา…อยู่ที่ไหนแล้ว ?”
หลินเมิ้งหยานวดขมับ การนอนหลับลึกจนเกินไปมิใช่เรื่องดี
อาซิ่วเอียงศีรษะเพื่อปกปิดรอยยิ้มที่มุมปาก
“ยังเดินทางอยู่เลยเจ้าค่ะ ท่านหลับลึกเกินไป เกรงว่าต่อให้พาท่านไปขายก็คงจะไม่รู้เรื่อง”
