อนนางเถิด”
เด็กสาวคนนั้นคืออาซิ่วนั่นเอง
ดวงตากลมโตเปล่งประกายมองหลงเทียนอวี้ด้วยท่าทางว่านอนสอนง่าย แต่นางพบว่าสายตาของเขามีความอ่อนโยนอยู่หลายส่วน
อ้อมกอดของเขาเผยร่างบางของหญิงสาวออกมาให้เห็นเล็กน้อย
นั่นคือหลินเมิ้งหยาที่ไม่รู้ว่าหลับใหลไปตั้งแต่เมื่อไร
วางร่างนางลงในรถม้าเบาๆ หลงเทียนอวี้หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก
ตอนแรกเขาคิดว่านางจะเจ็บ แต่ใครจะรู้ว่านางจะหลับไปเช่นนี้
ใบหน้ายามหลับช่างน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนัก ไม่ว่าเขาจะมองเท่าไรก็ไม่พอ จุมพิตลงบนหน้าผากของนางเบาๆ หวังว่านางจะนอนหลับฝันดี
“ค่อยๆ ออกเดินทาง อย่าทำให้พระชายาตกใจตื่น”
ออกคำสั่งเสียงขรึม ทหารทั้งหน่วยจึงเริ่มออกเดินทางอย่างเงียบเชียบ
ท่ามกลางค่ำคืนที่มืดสนิท เวลานี้เหมาะแก่การพรางตัวยิ่งนัก
ทางฝั่งโรงเตี๊ยมที่มีคนสะกดรอยตามอยู่พลันเกิดไฟลุกท่วม
คิดจะจับตามองเขา ? ฝันไปเถอะ
ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าโรงเตี๊ยมที่ถูกสร้างมานานหลายปีนี้จะถูกหลงเทียนอวี้ใช้เป็นเครื่องมือสร้างกลยุทธ์หลี่ตายแทนเถา
หลับสนิทตลอดคืน แม้แต่หลินเมิ้งหยายังคิดไม่ถึงเลยว่าตนเองจะหลับจนฟ้าสว่างเช่นนี้
ลืมตาขึ้น ก่อนจะบิดขี้เกียจ ก่อนนางจะพบว่าตนเองอยู่ในรถ
