อวี้เป็นห่วงนาง
ทว่าเขากลับไม่อธิบาย แต่อุ้มนางแล้วกระโดดออกจากทางหน้าต่างไป
จนกระทั่งมาถึงพื้น นางจึงได้เห็นร่างคนขยับไหวๆ
นี่มัน…เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ?
“ท่านป๋ายหลี่มาถึงแล้ว ข้าพาเจ้ามาพบเขา”
หลงเทียนอวี้กระซิบข้างหูหลินเมิ้งหยา
ทว่ารถม้าของพวกเขายังอยู่ที่โรงเตี๊ยมมิใช่หรือ ?
หลินเมิ้งหยาหันหลังกลับไปมอง โรงเตี๊ยมยังคงเงียบสงบ ม้าที่ใช้ลากรถม้าของพวกเขายังคงกินหญ้าอยู่หน้าประตู
ทว่าตอนนี้นางกลับถูกผ้าคลุมผืนใหญ่กำบังร่างเอาไว้และพาเข้าไปในป่า
แม้หัวใจจะเกิดคำถาม แต่หลงเทียนอวี้มักจัดการทุกอย่างแทนนางเสมอ
สายลมพัดกระทบหน้าจนรู้สึกเจ็บน้อยๆ
หลินเมิ้งหยาครุ่นคิด ก่อนจะซุกหน้าเข้าหาแผงอกของเขา
ไม่รู้ว่าถูกอุ้มอยู่นานเพียงไหนแล้ว หลินเมิ้งหยารู้สึกเพียงความเงียบสงบ แม้แต่เสียงฝีเท้าของเขายังแผ่วเบา
ในที่สุดหลงเทียนอวี้ก็หยุดวิ่ง รถม้าที่ถูกตระเตรียมเอาไว้ รวมถึงม้าจำนวนมากล้วนหยุดอยู่ตรงหน้า
“พี่เมิ้งหยาเล่า ?”
เด็กสาวคนหนึ่งกระโดดลงจากรถม้าคันใหญ่ที่สุด นางต้องการพบหลินเมิ้งหยา
หลงเทียนอวี้ยกนิ้วขึ้นแนบริมฝีปากเพื่อเป็นสัญญาณให้นางเงียบ
“นางหลับไปแล้ว อาซิ่ว เจ้าเข้าไปพักผ่อนเป็นเพื่
