ญิงงามเช่นนี้หาได้ไม่บ่อยนักในป่าเขาแห่งนี้
เสี่ยวเอ้อแสดงท่าทีหื่นกระหาย มือหยาบกร้านยื่นเข้ามาเพื่อหวังจะได้สัมผัสใบหน้าเรียวเล็กขาวนวล
ขณะที่นิ้วของเขากำลังจะแตะที่ผิวของหลินเมิ้งหยา ร่างของเขาพลันอ่อนยวบลง
จากนั้นจึงร่วงลงไปกองกับพื้น
ท่ามกลางแสงจากโคมไฟ สายตาเย็นชาดุจน้ำแข็งของหลงเทียนอวี้ชัดเจนเป็นพิเศษ
อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็ลืมตาขึ้น นางส่งรอยยิ้มอ่อนหวานให้กับเขา
“รู้อยู่แล้วว่าพระองค์ไม่มีทางหลงกล ตอนแรกคิดว่าหม่อมฉันจะได้ช่วยชีวิตพระองค์เสียอีก”
เบะปากพลางส่งเสียงไม่พอใจ
หลงเทียนอวี้ที่ได้เห็นท่าทางเช่นนั้นของนางรู้สึกอารมณ์ดีเป็นพิเศษ
สายตาอาฆาตมลายหายไปแล้ว เมื่อนางมิเป็นอะไร คนพวกนี้จึงยังมีเหตุผลในการหายใจต่อบนโลกใบนี้ได้
“ได้ เช่นนั้นคราวหน้าข้าจะให้เจ้าได้ช่วยชีวิตข้า”
หลินเมิ้งหยารู้สึกไม่พอใจกับคำตอบของเขาเล็กน้อย คราวหน้าแล้วคราวไหนกันเล่า ?
เหยียดกายลุกขึ้นจากเตียง ทว่าหลงเทียนอวี้กลับอุ้มร่างของนางขึ้นมา
“เป็นอะไรไปเพคะ ? กลัวแขนขาหม่อมฉันจะอ่อนแรงหรือ ? ไม่มีทางเสียหรอก หม่อมฉันไม่ได้ถูกวางยา พระองค์วางพระทัยเถิด”
หลินเมิ้งหยาตื่นตะลึงเล็กน้อย ตอนแรกคิดว่าหลงเทียน
