่าฝั่งตรงข้ามของหลินเมิ้งหยากลับมีถ้วยชาอีกถ้วยวางอยู่
ไม่รู้ว่าจะมีแขกคนใดมาเยือนในยามวิกาลเช่นนี้
“ไม่ได้เจอกันนาน เจ้าสำนักสบายดีหรือไม่ ?”
ร่างอรชรงดงามพลันปรากฏกายต่อหน้าหลินเมิ้งหยา นิ้วมือเรียวยาวดั่งหยกยกถ้วยชาขึ้นจิบ
“ไม่เลว แต่ลำบากเจ้าแล้ว เจ้าต้องดูแลทั้งอาจารย์และกลุ่มสามสหาย”
หลินเมิ้งหยาส่งยิ้มอ่อนโยน วางถ้วยชาในมือลงแล้วมองลูกน้องของตนเอง นางคือว่าที่ฮูหยินของท่านอาจารย์และรองเจ้าสำนักของกลุ่มสามสหาย หยุนจู๋
ร่างอรชรในชุดดำเผยส่วนเว้าส่วนโค้งของร่างกายอย่างชัดเจน
แต่ไหนแต่ไรมานางเป็นคนสวยอยู่แล้ว ดังนั้นเมื่อใบหน้ากลับมาเป็นเหมือนเดิม ความงามจึงสะท้อนออกมาจนคนมองหัวใจสั่นไหว
ใบหน้าเย้ายวนดึงดูดสายตาไร้รอยเหี่ยวย่นให้ได้เห็น อีกทั้งแก้มนวลยังมีรูปดอกเสาเย่าวาดเอาไว้
สีของดอกไม้สดใสเข้ากันได้ดีกับใบหน้าของหยุนจู๋ แม้จะทำให้นางยิ่งดูลึกลับ แต่กลับน่าหลงใหล
“ที่ไหนกัน ไม่ว่าอย่างไรเจ้าสำนักก็เป็นผู้มีพระคุณของข้า หากมิใช่เพราะท่าน ข้าและเขาคงเข้าใจผิดกันไปชั่วชีวิต เรื่องบางอย่างข้าเองก็เพิ่งเข้าใจในวันนี้ แต่ก่อนต้องโทษข้าที่เด็กเกินไปจึงเข้าใจเขาผิด”
หยุนจู๋รู้สึกผิดอยู่หลายส
