เหล่านั้นทำให้หยุนจู๋มิแปรพักตร์ไปจากนาง
“ข้าคิดว่าเราต้องรวบรวมกำลังและใช้ยุทธศาสตร์ที่มั่นคง จริงสิ เมื่อหลายวันก่อนข้าส่งคนไปส่งข่าวให้แก่เจ้า เจ้าได้รับแล้วหรือไม่ ?”
หลินเมิ้งหยารู้สึกว่าแม้เมืองหลินเทียนจะวุ่นวาย แต่ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อราษฎรอย่างรุนแรง
หากกลุ่มสามสหายบุ่มบ่ามเข้าไปบุกเบิกทำการค้าในเวลานี้ บางทีอาจได้ผลลัพธ์ในทางตรงกันข้าม
มิสู้ลอบเข้าไปสำรวจแล้วกอบโกยกำไรจะดีกว่า
เท่านี้ก็ไม่ทำให้ผู้อื่นตั้งตัวเป็นศัตรูหรือดึงดูดความสนใจผู้อื่นมากนัก
หยุนจู๋ได้ยินดังนั้นก็เข้าใจความหมายของนางทันที
พยักหน้าลง ก่อนจะหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาวางตรงหน้าหลินเมิ้งหยา
“ข้าค้นหาพวกพ่อค้าแปลกประหลาดตามที่ท่านสั่งมาแล้ว รายละเอียดอยู่ที่นี่ แต่ว่า…”
หยุนจู๋ชี้ไปที่จุดหนึ่ง แววตาเปี่ยมไปด้วยความสงสัย
“คนอื่นๆ ล้วนเป็นพ่อค้ามั่งคั่งจากตระกูลที่ร่ำรวย แต่ว่าคนผู้นี้เป็นเพียงคนตัดฟืนธรรมดาเท่านั้น ไม่รู้ว่าคนเช่นนี้ถูกเลือกได้อย่างไร”
หลินเมิ้งหยารับข้อมูลจากมือหยุนจู๋แล้วอ่านดูหนึ่งรอบ
สุดท้ายสายตาจึงหยุดที่ภาพชายสวมชุดตัดฟืนคนหนึ่ง
ในข้อมูลเขียนเอาไว้ว่าชายคนนี้มักขึ้นเขาไปตัดฟืนวันละหนึ่งชั่วโมง
