ทว่าหลินเมิ้งหยาไม่ตำหนิหลงเทียนอวี้เลยแม้แต่น้อย
นางย่อมรู้สึกดีกับคำหลอกลวงเล็กๆ เพื่อปกป้องนางเช่นนี้ของเขา
“ท่านพ่อตาจะต้องวางใจอย่างแน่นอน เมิ้งหยา ข้ามารับเจ้าแล้ว”
อยู่ๆ เสียงของหลงเทียนอวี้พลันดังขึ้น หลินเมิ้งหยาหันไปมองเขาด้วยสายตาตกใจ เหตุใดเขาจึงปรากฏตัวราวภูติผีเช่นนี้เล่า
เซียวยี่ซินมองหลงเทียนอวี้ด้วยสายตาอึดอัดเล็กน้อย เขาสัมผัสได้ว่าบุรุษผู้นี้ตั้งตัวเป็นศัตรูกับตนเอง
แต่จะเป็นเช่นนี้ก็ไม่แปลก เหตุเพราะตอนแรกเขาเกือบจะได้เป็นฟู่จวินของหลินเมิ้งหยา
ทว่าตอนนี้เขาไม่มีความคิดเช่นนั้นอีกแล้ว ทว่าเขาคงไม่อาจหลีกเลี่ยงความโชคร้ายนี้ไปได้
“ท่านอ๋อง ข้าขอทูลลา”
ถวายคำนับแล้วเดินจากไป เซียวยี่ซินย่อมรู้ดีว่าตนเองไม่เป็นที่ต้อนรับ
หลินเมิ้งหยามองตามหลังเขาก่อนจะถอนหายใจ
“อันที่จริงพี่เซียวทรมานมากพอแล้ว ขอบพระทัยที่ช่วยระบายอารมณ์ให้หม่อมฉันนะเพคะ”
หันหน้ากลับไปยิ้มซุกซนให้หลงเทียนอวี้
นางรู้ว่าหลงเทียนอวี้มิใช่คนใจแคบ แต่เขาเพียงแค่ต้องการล้อเล่นเท่านั้น
มองท่าทางน่ารักของนาง มุมปากหลงเทียนอวี้ยกขึ้นน้อยๆ
ไม่มีใครบนโลกใบนี้ทำใจรังเกียจนางลง
