รู้สึกเจ็บปวดใจยิ่งนัก
มือเล็กกุมมือหนาแน่น ราวกับกำลังหวังว่านางจะสามารถส่งพลังให้เขาได้
หัวใจที่กำลังว้าวุ่นค่อยๆ สงบลงเพราะการปลอบโยนของนาง
หลงเทียนอวี้เบนสายตามองนาง เขาไม่อยากให้หลินเมิ้งหยาต้องกังวล
รั้งท้ายทอยของอีกฝ่ายเข้าหาอ้อมกอด ใบหน้าหล่อเหลากลับมาเรียบเฉยดั่งเดิม
“ขออภัย ข้าทำให้เจ้าต้องกังวลแล้ว เจ้าพูดถูก พวกเขาเป็นเพียงสุนัขจนตรอกจึงทำเรื่องเช่นนี้ได้ ฮองเฮาจะต้องร้อนใจเป็นอย่างยิ่งแน่นอน นางคงเห็นว่าตนเองไม่มีวิธีห้ามข้ามิให้เดินทางไปยังหยุนโจว พระสนมเสียนเฟยเองก็ตั้งตัวเป็นศัตรูของนาง ซ้ำยังมีเสด็จพ่อคอยสนับสนุน เมื่อถูกโจมตีจากทั้งสองฝ่าย นางจึงรับมือไม่ไหว”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลงเทียนอวี้ หลินเมิ้งหยาจึงเบาใจ
มุมปากยกยิ้มกว้าง หลงเทียนอวี้กลับมาเป็นคนเดิมแล้ว
ยื่นมือเข้าไปจับข้อมือของเขาเพื่อตรวจชีพจร
“เป็นเช่นไร ?”
หลงเทียนอวี้เอ่ยถามเพียงหนึ่งคำ ทว่าไม่ได้เร่งนาง
รอคอยคำตอบของหลินเมิ้งหยาด้วยความสงสัย ทว่าหัวคิ้วไม่ได้ขมวดเข้าหากัน
เรื่องบางอย่างต่อให้เร่งร้อนไปก็ไม่มีประโยชน์
แม้หลังจากกลับมาจากเมืองหลินเทียนแล้วเขาจะกินยาอย่างสม่ำเสมอ ยิ่งได้รับการดูแลจากหลิน
