เมิ้งหยาและจั่วชิวอวี้ ร่างกายของเขาจึงกลับมาดีขึ้นจนเกือบจะเป็นเหมือนก่อน
ทว่าพิษของยาเซินเซียนซ่านที่ยังหลงเหลืออยู่ในตัวของเขามิต่างอันใดจากการมีดาบจ่อคออยู่
“อาการดีขึ้นกว่าที่หม่อมฉันคิดเอาไว้มากแล้ว อดทนหน่อยนะเพคะ ก่อนพวกเราจะเดินทางไปยังหยุนโจว หม่อมฉันจะช่วยพระองค์ให้หายเป็นปกติ จริงสิ ไม่รู้ว่าท่านอาจารย์เป็นเช่นไรบ้าง ?”
เงยหน้าขึ้นจากแผงอกของหลงเทียนอวี้ สายตาของนางอยู่ในระดับเดียวกันกับสายตาของเขาพอดี
ตอนนี้หลินเมิ้งหยาไม่มั่นใจนัก หากนางอยากให้ร่างกายของหลงเทียนอวี้กลับมาเป็นปกติ เช่นนั้นนางจำต้องหาผู้เชี่ยวชาญการฝังเข็มขั้นสูง แขนขวาของนางดีขึ้นมากแล้ว ขอเพียงมิใช้งานหนักมากจนเกินไป เท่านี้ก็ไม่เป็นปัญหา
แต่หากเกิดข้อผิดพลาดขณะฝังเข็ม เช่นนั้นอาการของหลงเทียนอวี้จะยิ่งทรุดหนัก
ดูเหมือนนางต้องใช้วิธีอื่น
ป๋ายหลี่รุ่ย ? หัวคิ้วหลงเทียนอวี้ขมวดแน่นก่อนจะเอ่ย
“อาการของเขาดีขึ้นมากทีเดียว เจ้าอยากไปเยี่ยมเขาหรือไม่ ?”
หลินเมิ้งหยารีบพยักหน้า ไม่ว่าท่านอาจารย์จะเป็นเช่นไร แต่นางก็ยังคงเคารพเลื่อมใสเขาเสมอ
หวนนึกถึงวันที่ท่านอาจารย์ยอมทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้นางมาเป็นลูกศิษ
