คิดไม่ถึงเลยว่าคำพูดนี้จะออกมาจากปากของเด็กน้อย
หลินเมิ้งหยายิ่งรู้สึกเอ็นดูเขามากกว่าเดิม กระชับตัวหนูน้อยเข้าหาอ้อมกอด แต่กลับไม่กล้าหาข้ออ้างใดมาหลอกล่อเขาอีก
บางทีการทำเช่นนี้อาจทำให้เขาเจ็บปวด แต่มีเด็กที่เป็นหน่อเนื้อเชื้อกษัตริย์คนใดบ้างมิต้องพบเจอกับความทุกข์ เขาต้องเผชิญหน้ากับสิ่งเหล่านี้จึงจะสามารถต่อสู้กับโลกภายนอกได้
“ดี เช่นนั้นพวกเรามารอวันที่พระสนมเสียนเฟยมารับเจ้าด้วยกันเถิด มานี่สิ ข้าจะแนะนำให้เจ้าได้รู้จัก ท่านนี้คือเถียนมามา นางเป็นแม่นมของข้า ต่อจากนี้ไปให้นางมาดูแลเจ้าดีหรือไม่ ?”
เถียนมามาไม่อาจเก็บซ่อนความรู้สึกชื่นชอบที่มีต่อเด็กคนนี้เอาไว้ได้
ใบหน้าแย้มยิ้มเอ็นดู
“สวัสดีขอรับเถียนมามา”
ส่งเสียงออดอ้อน เด็กคนนี้มีไหวพริบยิ่งนัก
คาดว่าพระสนมเสียนเฟยคงกำชับเขามาอย่างดีแล้วว่าจะต้องเชื่อฟังหลินเมิ้งหยา ดังนั้นเขาจึงเชื่อใจเถียนมามา
“ข้าเป็นเพียงหญิงเฒ่าคนหนึ่ง ต่อจากนี้ไปองค์ชายมาอยู่กับข้าเถิดเจ้าค่ะ”
รับตัวหนูน้อยจากอ้อมอกหลินเมิ้งหยา
เถียนมามาต้อนรับอย่างสนิทสนม ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นแม่นมของหลินเมิ้งหยา ดังนั้นหลงอิงฮวาจึงรู้สึกสนิทชิดเชื้อกับนางอย่างง่ายดาย
สุดท้าย
