จึงเอื้อมมือไปโอบรอบคอของเถียนมามาอย่างออดอ้อน
ดังนั้นเถียนมามาผู้ที่มีความหวังจะได้อุ้มหลานมานานหลายปีจึงยิ้มกว้าง
ตอนแรกนางอยากเลี้ยงบุตรของคุณหนู แต่เมื่อตอนนี้มีองค์ชายสิบให้เลี้ยงดู นางจึงรู้สึกเหมือนได้รับการชดเชย
“องค์ชายสิบน่ารักเหลือเกิน จากนี้ไปก็จะได้อาศัยอยู่ในตำหนักของพวกเราแล้ว นายหญิงได้โปรดวางใจเถิดเจ้าค่ะ”
กลับมาที่ห้องของตนเอง ป๋ายจียกชานมแก้วหนึ่งให้หลินเมิ้งหยาพร้อมทั้งเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
ป๋ายจื่อมีนิสัยเหมือนเด็ก ยิ่งไปกว่านั้นยังเติบโตมาพร้อมกันกับหลินเมิ้งหยา เหตุเพราะไม่มีเด็กเล็กอยู่ด้วย ดังนั้นนางจึงไม่เคยรับรู้ความรู้สึกของการเป็นพี่
ดังนั้นไม่จำเป็นต้องรอให้หลินเมิ้งหยาสั่ง นางก็รีบตามแม่นมเถียนไปดูแลองค์ชายสิบทันที
“ใช่ แม้เถียนมามาจะมีประสบการณ์ แต่นางก็อายุมากแล้ว เช่นนั้นข้าต้องรบกวนเจ้าและป๋ายซ่าวคอยช่วยดูแล จงจำเอาไว้ พวกเจ้าทั้งสองจะต้องระมัดระวังเรื่องเสื้อผ้าและเครื่องเสวยขององค์ชายให้ดี ห้ามมิให้ใครเข้ามายุ่งเรื่องนี้เป็นอันขาด”
สีหน้าหลินเมิ้งหยาเคร่งขรึม พระสนมเสียนเฟยส่งองค์ชายสิบมาที่นี่ ความสนใจของคนส่วนหนึ่งก็พุ่งเป้ามาหานางเช่นเดียวกัน
หากเกิดเหตุไม่คาดฝัน
