ขึ้นกับองค์ชายสิบในจวนแห่งนี้ เช่นนั้นนางคงทำให้พระสนมเสียนเฟยผิดหวัง
ยิ่งไปกว่านั้นยังอาจส่งผลถึงการใหญ่ที่หลงเทียนอวี้กำลังทำ
“นายหญิงโปรดวางใจ ข้าและป๋ายซ่าวจะระวังให้ดี ไม่ว่ายาพิษชนิดใดก็ไม่มีทางเล็ดลอดเข้ามาในจวนได้เจ้าค่ะ”
แววตาป๋ายจีมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวไร้ซึ่งความหวาดกลัวเหมือนอย่างตอนที่เพิ่งเข้าจวนมาในครั้งแรก
ตอนนี้หลินเมิ้งหยาสามารถมอบหมายงานทั้งหมดให้สาวใช้ดูแลได้แล้ว
กำชับป๋ายจีอีกสองสามคำ ก่อนจะมีคนมารายงานว่าอาหารเย็นตระเตรียมเอาไว้เรียบร้อย
นี่เป็นอาหารมื้อแรกของหลงอิงฮวา หลินเมิ้งหยากำชับโรงครัวเป็นพิเศษว่าให้ตระเตรียมอาหารบำรุงสำหรับเด็ก
แม้แต่หัวไชเท้าและฟักทองยังถูกตัดแต่งเป็นรูปกระต่าย
หลงอิงฮวาเคยเห็นอาหารหน้าตาน่ารักเช่นนี้ไม่บ่อยนัก ดังนั้นจึงดึงดูดความสนใจของเขาได้เป็นอย่างดี
“พี่สาม ขอบคุณท่านและพี่สะใภ้มากที่ให้ข้ามาอยู่ที่นี่ขอรับ”
เด็กน้อยรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง แต่คำพูดที่เอื้อนเอ่ยออกมาแข็งทื่อมิเป็นธรรมชาติ ราวกับเขาท่องจำมาอย่างไรอย่างนั้น
“อืม เจ้าเป็นน้องชายของข้า ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ”
ทางฝั่งหลงเทียนอวี้เองก็แสดงสีหน้าสงบนิ่งและเอ่ยตอบอย่างเป็นทางการ
พว
