ช่วงเช้าเหน็ดเหนื่อยกับการเดินทางเข้าวัง เมื่อเกี้ยวหยุดที่หน้าประตูจวนก็เป็นเวลาอาหารกลางวันพอดี
หลินเมิ้งหยาหิวเสียจนท้องไส้ปั่นป่วน ป๋ายจีและป๋ายซ่าวจึงรีบพยุงนางกลับไปที่ตำหนักแล้วถอดเสื้อคลุมตัวนอกให้
หลินเมิ้งหยานั่งลงข้างโต๊ะอาหาร ปากเคี้ยวอาหารหมุบหมับ
เมื่อได้เห็นท่าทางของนายหญิง นอกจากแอบหัวเราะขบขับแล้ว พวกนางยังรู้สึกเอ็นดูไม่น้อย
แม้เหล่าคุณหนูในเมืองหลวงจะมีรูปร่างบอบบางอ่อนหวาน โดยเฉพาะเอวเล็กคอดที่พวกนางเหล่านั้นต่างอยากมีอย่างนายหญิงที่ขึ้นชื่อว่าเป็นหญิงงามล่มเมืองแห่งเมืองหลวง
แต่พวกนางไม่รู้เลยว่านายหญิงมีใจอยากให้ตนเองอ้วนขึ้น แต่น่าเสียดายที่ไม่สมหวังดั่งตั้งใจ
หลังจากกินอิ่มแล้ว หลินเมิ้งหยาลูบท้องพลางมองอาหารบนโต๊ะอย่างนึกเสียดาย
การกินอย่างตะกละตะกลามของนางทำให้หลงเทียนอวี้ที่นั่งกินข้าวด้วยกันถึงกับตกใจ
ดูเหมือนว่าตั้งแต่วันที่กลับมาจากเมืองหลินเทียน หลินเมิ้งหยามีบางอย่างเปลี่ยนไป
แต่ส่วนไหนที่เปลี่ยนไปนั้น หลงเทียนอวี้ไม่อาจบอกได้ แต่เขารู้สึกว่านางเปิดใจมากขึ้นหลายส่วน
เหล่าสาวใช้ช่วยหลินเมิ้งหยาเปลี่ยนชุด ในที่สุดเครื่องประดับที่เกือบจะดึงเส้นผมของนางทั้ง
