หมดให้หลุดจากศีรษะก็ถูกแกะออก
ตอนนี้หลินเมิ้งหยารู้สึกราวกับได้เกิดใหม่
นั่งภายในห้องหลักของตำหนักหลิวซิน หลินเมิ้งหยาเอียงศีรษะ ดวงตากระพริบปริบๆ ขณะมองบุรุษที่กำลังหยิบถ้วยชาพร้อมรอยยิ้ม
“เป็นอะไรไปเพคะ ? หม่อมฉันมีสิ่งใดผิดแปลกไปหรือ ?”
มองซ้ายแลขวา ก็ยังเหมือนเดิมนี่นา
เมื่อครู่นางส่องกระจกดูแล้วก็ไม่ได้มีข้าวหรือผักติดหน้าเสียหน่อย
หลงเทียนอวี้แย้มยิ้มกว้างขณะมองท่าทางน่ารักของอีกฝ่าย เขาไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองเอ็นดูนางมากเพียงใด
“ไม่หรอก ข้าเพียงแค่คิดว่าชายาของข้า…ไม่เหมือนใคร”
เมื่อได้ยินคำพูดหยอกล้อของหลงเทียนอวี้ หลินเมิ้งหยาเบะปากทันใด
บางทีท่าทางตะกละตะกลามของนางคงทำให้ท่านอ๋องผู้ใช้ชีวิตแบบชนชั้นสูงมาตลอดตกตะลึงแล้วกระมัง
แต่นางหิวจริงๆ นี่นา
“ช่วยไม่ได้ หม่อมฉันเป็นเพียงเด็กสาวชาวบ้าน ฉะนั้นกิริยามารยาทจึงหยาบกระด้างไปบ้าง คงไม่อาจเทียบกับพวกคุณหนูสูงศักดิ์ในเมืองหลวงได้หรอกเพคะ”
เขาจะไม่ได้ยินน้ำเสียงประชดประชันของนางได้อย่างไร
หลงเทียนอวี้ชอบท่าทางน่ารักของนางยิ่งนัก โดยเฉพาะความเอาแต่ใจเล็กๆ เช่นนี้ ในสายตาของเขามีเพียงความน่ารักน่าเอ็นดู
“ไม่เป็นไร เปิ่นหวังยังพอทำใจยอมรับ
