คุกใต้ดินยังคงเหมือนเดิม องครักษ์สองสามคนเดินนำหน้านาง
ห้องศิลาทุกห้องล้วนถูกปิดสนิท แม้ว่าภายในจะเกิดเสียงดังมากเพียงไหน แต่คนภายนอกกลับไม่ได้ยินเสียงใดทั้งสิ้น
หลินเมิ้งหยาเดินตามหลังหลงเทียนอวี้ ดวงตามองทางประตูหินเหล่านั้น
แต่ไหนแต่ไรมานางไม่เคยถามหลงเทียนอวี้เลยว่าห้องเหล่านี้มีไว้เพื่อขังใคร
แต่เกรงว่าคุกใต้ดินอันเป็นความลับแห่งนี้ไม่มีทางคุมขังเพียงนักโทษธรรมดาอย่างแน่นอน
แต่นางย่อมรู้ดีว่าการที่หลงเทียนอวี้ไม่พูด นั่นหมายความว่าเขาย่อมมีเหตุผลเป็นของตัวเอง ดังนั้นนางจึงเก็บความสงสัยของตนเองเอาไว้ในใจและไม่ถามออกไป
ห้องศิลาของท่านอาจารย์อยู่ข้างหน้าแล้ว
องครักษ์เฝ้าประตูยืนแยกออกเป็นสองฝั่งเพื่อเบิกทางให้สองสามีภรรยา
หลินเมิ้งหยาขยับเท้าเข้าใกล้ ก่อนจะเปิดประตูห้องศิลาออก
บัดนี้ห้องศิลาที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นยาสมุนไพรสะอาดสะอ้านเรียบร้อย
ร่างเหยียดตรงนั่งอยู่ใต้แสงเทียน ในมือถือหนังสือเล่มหนึ่งเอาไว้ สมาธิจดจ่ออยู่บนตัวอักษร
หลินเมิ้งหยาเดินเข้าไป ใบหน้าด้านข้างของท่านอาจารย์ซูบตอบลงไปมาก แต่ทว่าจิตใจของเขาไม่เลวเลยทีเดียว
เส้นผมที่เคยพันกันยุ่งเหยิงถูกจัดเป็นทรง เสื้อผ้าสะอาดสะอ้า
