นเรียบร้อย เพียงมองปราดเดียวก็รู้ได้ว่าเขาตั้งใจอาบน้ำแต่งตัวเป็นพิเศษ
หลินเมิ้งหยาแอบขบขันในใจ ดูเหมือนใกล้จะถึงเวลาเปลี่ยนคำเรียกขานหยุนจู๋แล้วกระมัง
“ท่านอาจารย์”
ลองเรียกอีกฝ่าย ร่างของบุรุษภายใต้แสงเทียนพลันสั่นเทา
ก่อนที่เขาจะหันหน้ากลับมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ
ดวงตาฉายแววตื่นเต้นดีใจ หนังสือในมือร่วงหล่นลงพื้น
“เมิ้งหยา ? เจ้ากลับมาแล้วหรือ ?”
น้อยครั้งนักที่จะได้เห็นท่าทางตื่นเต้นเช่นนี้ของเขา
รีบเดินเข้าไปประคองมือของท่านอาจารย์เอาไว้
“ศิษย์กลับมาแล้วเจ้าค่ะ ท่านอาจารย์เป็นอย่างไรบ้าง ?”
โชคดี โชคดีเหลือเกินที่ท่านอาจารย์ยังจำนางได้
ครั้นได้เห็นท่านอาจารย์เสียสติ หลินเมิ้งหยาเจ็บปวดใจยิ่งนัก
แม้เขาจะมีความทรงจำในอดีต แต่ถึงกระนั้นป๋ายหลี่รุ่ยก็เป็นผู้อาวุโสที่ดีต่อนางคนหนึ่ง
เขาเป็นทั้งอาจารย์และบิดา
ดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงรู้สึกสนิทสนมกับเขามิต่างอันใดจากหลินมู่จือ
“ดี ดี เฮ้อ อาจารย์เช่นข้าไร้ประโยชน์ยิ่งนัก ได้ยินมาว่าเจ้าเดินทางไปเมืองหลินเทียน แล้วยังได้เข้าไปในหอป๋ายเฉา เป็นอย่างไรบ้าง ? เจ้าพวกสารเลวนั่นรังแกลูกศิษย์ของข้าหรือไม่ ?”
แม้จะตื่นเต้น แต่ท่านอาจารย์ยังคงไม่ละทิ้งนิสัยเดิม
