ขอบตาของหลินเมิ้งหยาแดงก่ำ แต่นางพยายามยับยั้งหยาดน้ำตาเอาไว้ มุมปากฝืนยิ้ม
“พวกเขาจะกล้าได้อย่างไร เพียงได้ยินว่าข้าเป็นลูกศิษย์ของปรมาจารย์แพทย์พิษอย่างป๋ายหลี่รุ่ย พวกเขาก็ตกใจจนแตกกระเจิงแล้วเจ้าค่ะ หากพวกเขากล้าทำร้ายข้า เช่นนั้นท่านจะมิไปถลกหนังพวกเขาหรือ !”
หลินเมิ้งหยาตอบกลับอาจารย์ด้วยวาจาขี้เล่นชวนหัว ไร้ซึ่งความโศกเศร้า
ป๋ายหลี่รุ่ยจึงวางใจ เขามองลูกศิษย์ของตนเอง ในแววตาเจือความรู้สึกผิดอยู่หลายส่วน
“ข้าไม่ดีเอง เจ้าจึงต้องไปเสี่ยงอันตราย พวกสารเลวในหอป๋ายเฉาคิดว่าตนเองมีชื่อเสียง ดังนั้นจึงไม่เห็นผู้อื่นในสายตา แต่ก่อนข้าเองก็เคยทำความรู้จักกับพวกเขา พวกเขาเป็นเพียงคนเลวที่ไม่ยอมร่ำเรียนให้ดีเท่านั้น หากพวกเขากล้าทำร้ายลูกศิษย์ของข้า ข้าจะวางยาพวกเขาจนตายทั้งหมดให้ดู !”
หลินเมิ้งหยามองอาจารย์ของตนเอง ยิ้มไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก
ดูเหมือนบุรุษผู้มีสายตาคมกริบหยิ่งทะนงจะเลือนหายไปตามกาลเวลาแล้ว คนที่อยู่ต่อหน้านางในเวลานี้เหมือนกับตาเฒ่าเจ้าอารมณ์ทว่าน่ารัก
แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนคือความรู้สึกที่อยากปกป้องนาง
“อ๋องอวี้ เจ้ามายืนทำอะไรที่นี่ ? มิเห็นหรือว่าข้ากำลังสนทนากับลูกศิษย์ ?”
แน่
