นอนว่าป๋ายหลี่รุ่ยยังคงมิพอใจในตัวหลงเทียนอวี้ดั่งเดิม
“ท่านเข้าใจผิดแล้ว ผู้น้อยเพียงแค่ช่วยถือของมาให้ท่านเท่านั้น ท่านเป็นอาจารย์ของหยาเอ๋อร์ แน่นอนว่าย่อมเป็นผู้อาวุโสของข้าด้วย ในเมื่อท่านมิพึงใจให้ข้าอยู่ที่นี่ เช่นนั้นข้าขอตัว”
เหนือความคาดหมาย หลงเทียนอวี้ไม่ได้บันดาลโทสะ แต่กลับหยักยิ้มเชิงขอโทษให้ป๋ายหลี่รุยพร้อมทั้งนำกล่องผ้าวางลงบนโต๊ะตรงหน้าเขา
หันหน้าไปกำชับหลินเมิ้งหยาสองสามคำด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ข้าจะไปรอเจ้าที่ด้านนอก อย่าคุยจนดึกเกินไป”
หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง ก่อนจะส่งยิ้มหวานให้เขา
อีกฝ่ายพยักหน้าให้กับป๋ายหลี่รุ่ยน้อยๆ ก่อนจะเดินออกจากประตูหินไป
“ฮึ เจ้าเด็กนี่ นับวันยิ่งได้ใจ เมิ้งหยา เจ้าพึงใจเขาได้อย่างไรกัน ?”
เขาสะบัดหน้า หลินเมิ้งหยามองป๋ายหลี่รุ่ยที่กำลังมีโทสะ
ราวกับท่านอาจารย์ไม่ชอบหลงเทียนอวี้ตั้งแต่แรกแล้ว ยิ่งเขาเกี่ยวข้องกับนาง ท่านอาจารย์ก็ยิ่งไม่พอใจ
หรือนี่จะเป็นความสัมพันธ์ที่ใครต่อใครต่างพากันเรียกว่าความขัดแย้งระหว่างพ่อตากับลูกเขย ?
ไม่น่าใช่ ตอนท่านพ่อพบกับหลงเทียนอวี้ เขายังเอ่ยปากชมเปาะ บางทีอาจเพราะพวกเขารู้จักอีกฝ่ายดีอยู่แล้วกระมัง
“ท่านอา
