รับนางกำนัลที่ติดตามมาพร้อมกับหลงอิงฮวาเองก็ถูกเตรียมเอาไว้เช่นเดียวกัน
หลงอิงฮวามองห้องใหม่ของตนเอง ใบหน้าเล็กกลับไม่มีท่าทีประหลาดใจ ราวกับเขามีเรื่องบางอย่างเก็บเอาไว้ในใจ
“เป็นอะไรไป ? มิถูกใจหรือ ?”
ทั้งที่เป็นเพียงเด็ก แต่กลับมีเรื่องให้ต้องคิด หลินเมิ้งหยาอดเอ่ยถามด้วยเสียงอ่อนโยนไม่ได้
อยู่ๆ แขนเล็กๆ ของเขาก็ยกขึ้นโอบรอบคอของหลินเมิ้งหยา ใบหน้าซุกเข้าหาอ้อมกอดของนางพร้อมทั้งส่งเสียงโศกเศร้า
“ไม่ใช่ขอรับ พี่สะใภ้สาม ข้าคิดถึงหมู่เฟย”
ส่งเสียงแหบพร่าราวกับต้องการจะร้องไห้
หลินเมิ้งหยาถอนหายใจ เขายังเด็กแต่กลับต้องแยกจากกับมารดา ดังนั้นจึงยังไม่อาจปรับตัวได้
อุ้มเด็กน้อยนั่งลงบนโต๊ะ นอกจากป๋ายจีและเถียนมามาแล้ว คนอื่นๆ ต่างพากันถอนตัวออกไป
“ข้ารู้ แต่พระสนมเสียนเฟยต้องการให้เจ้ามาอยู่ที่นี่ชั่วคราวเท่านั้น บางทีช่วงนี้นางอาจกำลังยุ่ง ดังนั้นจึงไม่อาจดูแลเจ้าได้ดีเท่าที่ควร รอผ่านช่วงนี้ไปก่อน ข้าจะพาเจ้ากลับไปหาหมู่เฟยดีหรือไม่ ?”
ในที่สุดหนูน้อยก็เงยหน้าขึ้น
ดวงตาเปล่งประกาย แม้จะมีน้ำตาเอ่อคลอ แต่เขามิยอมปล่อยให้มันไหลออกมา
ท่าทางอดทนอดกลั้นแสร้งทำทีเข้มแข็งเช่นนี้ทำให้คนมองเจ็บปวดใจไม่น้อ
