ั้งคู่
ใบหน้าเรียวเล็กหยักยิ้มกว้าง
กางแขนทั้งสองข้างออก หลินเมิ้งหยาอุ้มเด็กน้อยขึ้นมา
หลังจากผ่านอันตรายมามากมาย มีเพียงความใสซื่อของเด็กคนนี้เท่านั้นที่ทำให้หัวใจของนางอ่อนโยนลงได้
“อย่ากลัวไปเลย พวกเขาล้วนเป็นคนของพี่สามของเจ้าทั้งนั้น ต่อจากนี้ไปเจ้าอยู่กับข้าที่นี่ดีหรือไม่ ?”
หลงอิงฮวากวาดตามองทุกคน ก่อนจะพยักหน้าลงอย่างเชื่อฟัง
“แยกย้ายกันไปเถิด นี่คือองค์ชายสิบ นับจากวันนี้เป็นต้นไป องค์ชายจะมาอยู่กับพวกเราที่จวนแงนี้ พวกเจ้าจงปฏิบัติต่อองค์ชายเหมือนอย่างที่ปฏิบัติต่อข้าและท่านอ๋อง ห้ามเสียมารยาทกับองค์ชายเป็นอันขาด เข้าใจหรือไม่ ?”
หลินเมิ้งหยากวาดตามองด้วยท่าทางเคร่งขรึม เหล่าคนรับใช้ต่างส่งเสียงรับคำ
หลงอิงฮวายังเด็ก อีกไม่นานนางกับหลงเทียนอวี้ต้องออกไปยังเขตโรคระบาด ฉะนั้นเรื่องบางอย่างจำเป็นต้องเอ่ยออกมาเพื่อมิให้ตนเองต้องห่วงหน้าพะวงหลัง
“เจ้าค่ะ”
เมื่อมีเถียนมามาและสาวใช้ทั้งสามอยู่ คาดว่าคงไม่มีใครกล้ารังแกหลงอิงฮวา
อุ้มหนูน้อยเข้าไปในตำหนักหลิวซิน เถียนมามาชื่นชอบเด็กเป็นทุนเดิม ดังนั้นจึงเก็บกวาดตระเตรียมห้องเอาไว้ให้แล้ว
สิ่งของทุกอย่างล้วนพร้อมสรรพ แม้แต่ข้าวของเครื่องใช้สำห
