้วยความตื่นเต้นดีใจ
“ทูลท่านอ๋อง พระชายา องค์ชายสิบมาถึงแล้วเจ้าค่ะ แม่นมและมัวมัวรอท่านอยู่ด้านนอก”
พูดปุ๊บก็มาปั๊บ หลินเมิ้งหยาหยักยิ้ม ก่อนจะลุกขึ้นเดินตามป๋ายจื่อออกไป
ทันทีที่เดินถึงลานด้านนอก สายตาพลันเหลือบเห็นทหารองครักษ์และนางกำนัลมากมาย
ใบหน้าเล็กของเด็กน้อยลอยเด่นท่ามกลางคนเหล่านั้น สายตาสอดส่องภายในอย่างมีความหวัง
เมื่อเห็นหลงเทียนอวี้และหลินเมิ้งหยา ใบหน้าน้อยๆ ก็อ่อนโยนมากขึ้นกว่าเดิม หัวคิ้วคลายออกจากกัน ปากเล็กๆ เปล่งเสียงร้องตะโกน
“พี่สาม พี่สะใภ้สาม”
หนูน้อยสวมชุดสีแดงชาด ศีรษะประดับมงกุฎ ใบหน้าขาวนวลดุจหิมะน่ารักน่าชัง
เมื่อยืนอยู่ตรงนั้น เขามิต่างจากก้อนข้าวเหนียว อย่าว่าแต่สาวใช้ของนางเลย แม้แต่พวกผอจื่อที่ยืนอยู่ไกลๆ ยังรู้สึกชื่นชอบองค์ชายตัวน้อยยิ่งนัก
สายตาอบอุ่นเหล่านั้นทำให้หลงอิงฮวารู้สึกทำอะไรไม่ถูก
พวกคนในวัง นอกจากแสดงท่าทางเคารพนอบน้อมเมื่อเห็นเขาแล้ว นอกจากนั้นก็มองเขาด้วยความเย็นชาไม่เป็นมิตร
ทว่าสายตาไร้พิษภัยเปี่ยมไปด้วยความสงสัยและชื่นชมเช่นนี้ทำให้เขาไม่รู้ว่าต้องรับมือเช่นไร
ดังนั้นเมื่อได้เห็นใบหน้าอันคุ้นเคยของพี่ชายและพี่สะใภ้ เด็กน้อยจึงรีบวิ่งไปหาท
