นและท่านอ๋องออกจากจวนไปนานจึงมิได้มาเข้าเฝ้าหมู่เฟย ขอหมู่เฟยลงโทษด้วยเพคะ”
คนรับใช้ในตำหนักล้วนข่มตาหลับไม่ลงเพราะเสียงเอะอะโวยวายของพระสนมเต๋อเฟย
ไม่มีใครคาดคิดว่าพระสนมเต๋อเฟยที่ไม่อาจออกจากตำหนักได้แม้เพียงครึ่งก้าวจะได้รับความเคารพจากหลินเมิ้งหยา
นี่หรือพระชายาจะไม่รู้ว่าพระสนมเต๋อเฟยถูกกักบริเวณ ?
“ฮึ ที่แท้ก็เป็นเจ้า ลูกสะใภ้ตัวดี เจ้ายังมีหน้ามาเข้าเฝ้าเปิ่นกงอีกหรือ ! เจ้าทำให้ฮ่องเต้เกลียดชังเปิ่นกง เช่นนั้นเจ้ายังจะมาทำอะไรที่นี่อีก !”
ที่แท้ก็โยนความผิดทั้งหมดให้แก่นาง
หลินเมิ้งหยาแอบหัวเราะในใจ ทว่าน้ำเสียงยังคงสม่ำเสมอไม่เบาหรือดังจนเกินไป
“หมู่เฟยเข้าพระทัยผิดแล้ว หม่อมฉันและท่านอ๋องทำตามพระบัญชาของฝ่าบาทจึงออกเดินทางกะทันหัน ดังนั้นจึงมิได้มาทูลหมู่เฟยก่อน ส่วนเรื่องที่เสด็จพ่อเกลียดชังละทิ้งพระองค์ หม่อมฉันคิดว่าหมู่เฟยถวายงานรับใช้ฝ่าบาทมานานหลายปีแล้ว เช่นนั้นย่อมรู้นิสัยใจคอของฝ่าบาทดี หม่อมฉันคิดว่าเสด็จพ่อคงกลัวว่าพระอาการประชวรจะติดพระองค์เสียมากกว่า หาได้รังเกียจพระองค์ไม่”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง ราวกับไม่รู้สึกกระวนกระวายเลยแม้แต่น้อย
ตอบกลับโดยไม่เปิดช่องโหว่ใ
